Elbow :: ”De man in de limo bestaat niet”

Een tijdje terug werd de nieuwe Elbow bij ons genoemd als één van de platen van 2003. Tijd dus om de heren eens aan de artistieke tand te voelen. Met veel plezier herinneren zanger Guy Garvey en bassist Pete Turner zich hun laatste doortocht in ons land.

Guy Garvey:De laatste keer dat we in België speelden was in de AB. Dat was echt een fantastisch concert. Er was veel interactie met het publiek en er zat ook een Engelsman in de zaal, Billy Bragg, die ons voortdurend plaagde. We hebben ons rot geamuseerd."
Pete Turner: "Het was de eerste keer dat we een zaal hadden uitverkocht en het was echt plezant. Ik denk dat het het laatste optreden was van onze Europese tournee, een mooie afsluiter dus."

enola: Waarom heet het nieuwe album Cast of Thousands? Wat is er gebeurd met de werktitel Yummy Mummies (And Rum Mums)?
Garvey: "Iedereen vond Yummy Mummies (And Rum Mums) een uiting van slechte smaak. Ik vond het origineel maar stond daar blijkbaar alleen mee in de band, dus…"

Turner: We moesten nadenken over wat overeenkwam met het soort muziek dat we gemaakt hadden. Yummy Mummies (And Rum Mums) is wel een grappige titel, maar hij paste niet bij de plaat. Cast of Thousands ( ’een bezetting van duizenden’, kca), daarentegen heeft een meer epische sound. We vonden die meer geschikt omdat onze vrienden, familie en muzikanten als Alfie en Jimi Goodwin in de studio langskwamen toen we "Grace under Pressure" aan het opnemen waren. We zaten dus met velen in studio. Voor dat nummer hebben we trouwens ook een opname van Glastonbury 2002 gebruikt waarop het publiek "We still believe in love, so fuck you" zong. Het leek alsof duizenden mensen aan het album hadden meegewerkt."
Garvey: "Met dit album willen we vriendschap en samenhorigheid vieren. De titel klopte gewoon voor ons."

enola: Is er een verband tussen dit album en Asleep in the Back?
Garvey: Ja. Songs als "Ribcage" werden op dezelfde manier geschreven als "Any Day Now" op het eerste album. Misschien kan je ook "Fugitive Motel" als een dichte neef van "Red" zien. Er is een zekere vooruitgang in de manier waarop we werken. Ook lyricgewijs zijn er een aantal links. Er wordt namelijk veel verwezen naar relaties waarin ik betrokken was tijdens het opnemen van de eerste plaat."

enola: Je zei in een interview bij het eerste album dat de opvolger niet zo persoonlijk zou zijn en wat optimistischer omdat jullie gelukkiger zijn. Kan je jezelf daar nog in terugvinden?
Garvey: "Misschien is de plaat niet zo opgewekt als we gedacht hadden omdat het maken van deze plaat veel moeilijker was dan verwacht. Dat had te maken met de lovende kritieken die we gekregen hadden. Hoe begin je dan aan een opvolger? We hebben een donkere periode doorgemaakt en dat is doorgesijpeld in onze muziek. Toch hebben we ook een leuke tijd gehad. Er zit dus zeker een gevoel van blijdschap in."

enola: Op de cover van Cast of Thousands staan twee beeldjes: een vrouw en een man, Elle en Bo. Ik heb gehoord dat sommige mensen dachten dat ze aliens waren.
Turner: "Elle en Bo werden op maat gemaakt voor V2. Het zijn twee beelden van 12 feet (ongeveer 3m65, kca), vrij overweldigend als je ervoor staat. We namen ze mee naar festivals om promotie te maken. Mensen waren er erg in geïnteresseerd, ze veroorzaakten nogal wat ophef. En dan hadden we ze langs een belangrijke autoweg in de UK geplaatst, mensen vertraagden om ernaar te kijken en veroorzaakten verkeersopstoppingen. Het was zelfs een item op het BBC-nieuws. Heel vreemd allemaal."
Garvey: "Rob Crane van Satellite heeft ze ontworpen. We wilden eigenlijk een herhaald beeld op de cover van ons laatste album en we waren op zoek naar mensen die religieuze standbeelden maken. We hebben werk bekeken van Anthony Gormley die een heel bekend beeldhouwwerk in Groot-Brittannië gemaakt heeft: The Angel of the North. Gormley deed iets op de Britse eilanden met zeer kleine ruwe terracotta figuurtjes: hij plaatste duizenden beeldje in een kamer. Je had het gevoel naar een massa te kijken. We waren eigenlijk aan het spelen met het idee hetzelfde te doen. Rob toonde ons Elle en Bo. Omdat ze er al heel goed uitzagen als koppel besloten we ze te houden zoals ze waren."

enola: Welke muziek heeft voor jullie een enorme betekenis?
Garvey: "Spirit of Eden van Talk Talk: de beste plaat ooit gemaakt. Ik luisterde er vaak naar toen ik 18, 19 jaar oud was. Dat was de donkerste periode uit mijn leven. Het inspireerde me om me te engageren voor andere mensen. En dat is de reden waarom we rust- en troostgevende geluiden in onze muziek inlassen. Op het volgende album van Talk Talk staat het nummer "New Grounds". Dat heeft mijn leven veranderd. Je kan er altijd naar luisteren: dag en nacht, zomer en winter. Het geeft je een fris gevoel, heel delicaat en mooi. Je kan er jezelf makkelijk in verliezen Pete heeft duidelijke instructies gekregen om dit op mijn begrafenis te laten spelen als ik voor hem sterf."
Turner: ""Hellbound to hellbound" van The Smashing Pumpkins wil ik op mijn begrafenis horen. Het is een heel erg donker liedje, de perfecte begrafenismuziek eigenlijk. Ze moeten het heel luid spelen wanneer mijn doodskist binnengedragen wordt. Prachtig gewoon."

enola: Wanneer jullie album verschijnt, kopen jullie dan alle kranten en tijdschriften om de recensies te lezen?

Garvey: "Ja dat doen we. Het beïnvloedt ons niet, het geeft meer een gevoel van opluchting. De Britse pers is berucht om zijn scherpe pen. Maar we vinden het niet allesoverheersend en zijn er niet in de wolken van. Uiteindelijk is het maar de mening van één persoon. We hebben gelukkig nog geen slechte reviews gehad maar je weet nooit."

enola: Wat vinden jullie van de muziekindustrie tegenwoordig met geprefabriceerde shows als Pop Idols, de Britse tegenhanger van Idool 2003?
Garvey: "Het stoort me niet. Het ligt miljoenenver verwijderd van wat wij doen. Het is alsof een van onze concerten vergelijken met de productie van Jezus Christ Superstar. De mensen die zich met Pop Idols en dergelijke bezighouden hebben er andere redenen voor. Ze schrijven die muziek ook niet. Ze willen roem ten allen koste. Wat wij doen daarentegen, is meer geïntegreerd in ons leven en onze ervaringen."
Turner: "Het is goed dat er talentvolle mensen komen bovendrijven zoals Justin Timberlake die met goeie producers de studio induiken en die kunnen dansen en zingen. Maar dat er daarnaast ook nog plaats is voor mensen als Gareth Gates en Westlife: Absolute bull. Je zou denken dat door popmensen als Justin Timberlake de standaard wat opgedreven wordt."

Garvey: "Er is goeie pop en slechte net zoals er goeie en slechte gitaarmuziek is. Elk genre heeft zijn goeie en slechte dingen. Je krijgt er nu waarschijnlijk meer te verwerken dan vroeger omdat ze veel zichtbaarder zijn."

enola: Wat was je beste ontmoeting met een fan?
Garvey: "Toen we op mijn verjaardag in New York speelden, kwam Matt Johnson van The The de kleedkamer binnen om te zeggen hoeveel hij van het album hield. Ik was vroeger een ongelooflijke fan van The The. It blew my mind."

enola: Ik heb gehoord dat jullie "Independent Women" van Destiny’s Child ooit gecoverd hebben. Hoezo?
Garvey: "We waren in het zelfde jaar genomineerd als Destiny’s Child en we werden gevraagd een cover te doen van een andere Brit Nominee. En we vonden hen wel leuk, maar we hebben dat nummer enkel gespeeld voor Radio 1."

Turner: "Toen we in de States aan het touren waren, kregen we bij één op drie optredens de vraag om dat te spelen."
Garvey: "We negeerden het gewoon. We besloten dat liedje te doen voor Radio 1 omdat we van hun muziek houden. Tijdens de oefensessies speelden we het op veel verschillende manieren: onder andere in een triphopachtige versie. Dan dachten we: ’laten we gewoon plezier maken’ en ze speelden het nog op Radio 1 ook! We vonden het grandioos dat we met onze grappige onnozele versie weg konden voor enkele miljoenen mensen. Het heeft ons sindsdien altijd achtervolgd. Beyoncé heeft het nummer zelfs gehoord. Ze vond het hilarisch en wou ons ontmoeten maar ik denk niet dat ze het meende. We hebben sindsdien toch niets meer van haar gehoord."

enola: Jullie hebben heel wat moeilijkheden moeten overwinnen om jullie eerste album uit te brengen. Hebben jullie goeie raad voor andere bands die het willen maken?
Garvey: "Doe het zelf! Zit niet te wachten op een man in een limo met een chequeboekje om je een deal te geven. Verander je muziek niet om een platendeal te krijgen. Doe wat je zelf wil, hoe je het ook moet doen. Breng zelf je eigen platen uit. Het is jouw ding vooraleer ze er met hun handen iets anders van maken dat op elke andere gitaarband trekt."
Turner: "Het is echt ongelooflijk hoe ver je geraakt zonder platendeal. Internet is ongelooflijk nu, je kan zo ver geraken. Wij hadden dat niet. Maar een platendeal zal komen, met al die wolven daarbuiten."

enola: Wat willen jullie in de toekomst bereiken?
Garvey: "Als je als muzikant gerespecteerd wordt, krijg je de kans om met mensen te werken waarvan je echt houdt. Dat is één van de voordelen aan deze job. Zo zou ik graag met Björk werken in de toekomst. Ik hou enorm van haar laatste album. Ik weet helemaal niet hoe dat er van zou moeten komen maar het is wel iets dat ik graag zou willen. Met de band of zonder, maakt niet uit."
Turner: "Gewoon kunnen verdergaan zoals we nu bezig zijn eigenlijk. Elke keer een beetje verdergaan bij de nieuwe cd. Muziek maken waarvan wij houden en andere mensen ook."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in