Een tijdje geleden werd op deze webpagina’s al de lof gezongen van Cave In, toen naar aanleiding van de Tides of Tomorrow-EP. Sinds kort ligt er een nieuwe full-CD van de meest verrassende der emo-bands en hoort: de lofzangen zwellen weer aan.
Emocore is één van de vreemdste muziekgenres op de markt. Meer dan eens is het een excuus om de meest puberale angsten en frustraties uit te jeremiëren over interessant lijkende muziek (u weet wel: zachte en luide passages die elkaar afwisselen en klagerige zang die ondersteund wordt door power chords). Er zijn veel groepen in het genre die wel eens een deugdelijke single produceren, maar waarnaar je halverwege de CD een escort wil sturen zodat ze nog eens van de grond geraken. Het leven is kut, jazeker, maar dan enkel deeltijds. Er mag ook wel eens gelachen worden en humor lijkt niet tot de genreconventies der emocore te behoren.
Dijenkletsers staan er niet op Antenna, maar na vier nummers gaat een mens alvast vergeten dat Cave In emcore-roots heeft. "Beautiful Son" lijkt meer op Pink Floyd dan Fugazi en met "Seafrost’" krijgen we zowaar negen minuten psychedelische rock voorgeschoteld: tribale drums, galmende gitaren en vreemde tempowisselingen. Ze deden het al op de Tides of Tomorrow EP als een sympathieke Tool. Alleen zou die vergelijking hier onrecht doen aan Cave In. "Seafrost" mondt uit in een Beatles-achtige geluidscollage waarna de heren er ons met het wel zeer heavy beginnende "Rubber and Glue" weer aan herinneren dat ze eigenlijk emocore maken.
Antenna is een ontzettend rijke plaat waar pop, rock, metal, emocore en psychedelica meesterlijk verweven worden tot de meest avontuurlijke gitaarmuziek die we dit jaar al gehoord hebben. Dave Grohl is een grote fan en nam Cave In mee op tournee. Best wel moedig van den Dave, wetende dat deze nieuwe Cave In stukken beter is dan de One by One die hij met zijn Foo Fighters op ons heeft losgelaten.
