Das Pop moest ooit de triomfantelijke terugkeer van pop in het Vlaamse muzieklandschap symboliseren, en met I love lukte dat nog aardig. Ondertussen is de groep echter volwassen geworden en dat mag voor hen misschien een goede zaak zijn, voor de popmuziek is het jammer. Net als Placebo destijds, verloor Das Pop na hun debuut alle onschuld die hen zo fris maakte.
Aan de nieuwe Das Pop is maanden geschaafd, zo werd ons herhaaldelijk in de oren getoeterd. Goed voor hen, maar iemand had terug moeten toeteren dat schaven precisiewerk is: schaaf wat te veel en je houdt maar een dun laagje over. En dat is exact wat met The Human Thing is gebeurd: alle bliepjes zitten op hun juiste plaats, maar ergens heeft iemand de songs eronder weggeveegd.
"You" is nochtans een hele goeie single. Dat subtiele baslijntje, het licht-geaffecteerde Engelse accent van Bent Van Looy,…: het klopt als een bus. Jammer dus dat we ons van de rest van de nieuwe plaat geen halve noot kunnen herinneren. Zelfs niet na de vijfendertigste draaibeurt. Zeg niet dat we niet geprobeerd hebben, maar hoe hard we ook naar de tracklisting staren, titels als "Another World", "Never there" of "Love is Fair" doen geen belletjes rinkelen. "The Machine" herinneren we ons wel. Maar dat komt door dat irritante robotstemmetje dat we nu net probeerden te vergeten. Recenseren, het is niet altijd fun.
Af en toe duikt nog eens het gevoel op dat het met de songs live een stuk beter zal meevallen. Achter "We live again" gaat een stampende beat schuil en onder een spiegelbollen hemel kan een plakker als "Another World" ook nog werken, maar algemeen overheerst een gevoel van verveling. The Human Thing doet denken aan Duitsland en Japan: een bijwijlen griezelig perfect werkstuk, maar het laat je onberoerd. De opvolger van hun plezante debuut is een kil en mathematisch werkstuk waarin geen hart klopt. Voor een plaatje met die titel is het beangstigend weinig menselijk.
