Waar heeft hij haar al die tijd verstopt? Deze vraag moet op de
lippen gebrand hebben van elke zichzelf respecterende Beatle toen
de dodelijk mooie dochter van hun buddy, sitarvirtuoos Ravi
Shankar, vanuit het niets met 8 Grammy’s naar huis ging.Norah Jones
lijkt inderdaad de verpersoonlijking van gedoodverfd muzikaal
succes: een goddelijk geboetseerd uiterlijk, een legendarische
vader en een stem die zelfs de meest verzadigde suikervreter nog
naar haar honingpot weet te lokken.En toch, Jones’ debuutalbum
‘Come Away With Me’ werd, ondanks het overdonderende succes op de
jaarlijkse trofeeënkermis, geen entree met vuurwerk en
tromgeroffel. Geen ge-etaleer van rijke arangementen of
virtuositeit. Het is een sobere plaat, met veel respect voor de
song in zijn meest pure vorm.Veertien stukjes edelsmeedkunst voor
het binnenoor, daar heb je natuurlijk vakmanschap voor nodig. En
Norah weet haar songschrijvers te kiezen: Lee Alexander, Hank
Williams, Jesse Harris… Stuk voor stuk artiesten die woord en
muziek fijnbesnaard tot songs met grote S kunnen kneden. Maar Jones
laat zich niet in het minst verworden tot stropop van andermans
talent. Elke song is zachtjes en ongekunsteld echt van haar
geworden. Als je je ogen sluit bij ‘Don’t Know Why’, bijvoorbeeld,
zie je haar zonder veel fantasie het lied zitten zingen terwijl ze
zich een onbijt klaarmaakt. Twee nummers schreef ze zelf en dat
merk je. Titelnummer ‘Come away with me’ ,een heerlijk complexloos
walsje, klinkt misschien naïef en breekbaar, maar toont een
eerlijke Norah. Een jonge vrouw die echt graag zingt en geen
moeilijke metaforen nodig heeft om zichzelf uit te drukken. Deze
jongeman is alvast onder de indruk. En nieuwsgierig naar wat Norah
nog meer uit haar pen geknepen krijgt. Laten we hopen dat de
opvolger van ‘Come Away With Me’, na zoveel belangstelling, zijn
spontaneïteit niet verliest. Wordt ongetwijfeld vervolgd!
