Eindejaarslijstje 2002 van Jan Bleyen

  1. Counting Crows: Hard Candy Zonder enige twijfel het meest genietbare album van het voorbije jaar. Passievol en meeslepend. Daarenboven leverden de Crows een fantastisch optreden af op Marktrock, hopelijk doen ze dan begin februari 2003 nog eens over!
  2. Beck: Sea Change Beck bevestigt nogmaals zijn genialiteit, deze keer niet door allerlei krankzinnige geluidsuitspattingen, maar door prachtig sobere "akoestische" songs die uitblinken in authenticiteit. Al benieuwd naar de volgende!
  3. Foo Fighters: One by One Het beste rockalbum van het jaar, zelfs een snuifje beter dan de QOTSA, wegens zuiverder qua productie. Dave Grohl hoort bij de meest veelzijdige rockers in de muziekbusiness en deed het in 2002 op alle gebied bijzonder goed.
  4. Eminem: The Eminem Show Met dit album bevestigde de man ons vermoeden dat er meer achter Eminem zit dan vuilbekkerij. Het overdreven, maar best te pruimen, puberale van de vorige twee albums slijt er stilletjes aan af ten voordele van een volwassen geluid dat toch nog steeds de spierballen kan laten rollen.
  5. Queens of the Stone Age: Songs for the Deaf Hoewel ze al enkel jaren hun kopje boven de middelmatigheid uitsteken, breken de QOTSA in 2002 pas echt door met dit album. Gewoon goed rocken, meer hoeft dat inderdaad niet te zijn. Supergroep!
  6. Paradise Lost: Symbol of Life Met uitzondering van de misser "Host’, zijn de mannen van Paradise Lost al ruim dertien jaar bezig met het maken van het betere metalwerk. Ook met hun elfde plaat zorgen ze voor variatie en een eigen geluid dat steeds maar blijft evolueren, en het evolueert steeds de goede kant op. Prima live-act trouwens!
  7. David Bowie: Heathen Al jaren blijft de meerderheid van de kritiek volhouden dat Bowie geen goede platen meer maakt. Dit album mag hen de mond snoeren, want het is gewoon een klasseplaat.
  8. Coldplay: A Rush of Blood to the Head : Emo-rock leeft en Coldplay kon de beloftes van hun vorige album inlossen, zelfs een tikje overstijgen. De nieuwe U2 zouden we ze evenwel niet durven noemen, in tegenstelling tot andere geluiden in de muziekwereld.
  9. Neil Young: Are You Passionate? Rockopa Young laat met een bluesrockerige plaat de jonge broekjes nog maar eens zien hoe je kwaliteit hoort te brengen. Hij wordt oud, Young, en dat merk je ook aan de teksten van zijn nummers, maar hij doet het ook live nog meer dan voortreffelijk.
  10. Dead Man Ray: Cago Belgische klasse van de bovenste plank. Dat Steve Albini hun album wilde producen zegt eigenlijk al genoeg. Altijd een beetje tegendraads en eigenwijs, maar dit is hun meest toegankelijke album tot op heden. En nog intelligent op de koop toe.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − tien =