Foo Fighters :: One By One

Dave Grohl is niet alleen een erg sympathieke jongen, het is ook nog eens een workaholic pur sang, en wel eentje met een overvloed aan talent en klasse. Het mag dan ook niet verbazen dat hij momenteel met niet minder dan drie rockgroepen de toppen van de hitlijsten scheert. Zijn eigen groep, de Foo Fighters, heeft een oerdegelijk en best prachtig album uit: One by One.

De voormalige Nirvana-drummer krijgt de laatste maanden enorm veel media-aandacht, onder andere door zijn medewerking op het laatste album en de bijhorende tour van de Queens of the Stone Age, en nu ook met de release van One by One. We begrijpen de drukte niet, Grohl is zo al jaren bezig. De vorige platen van de Foo Fighters zijn stuk voor stuk prima brokjes eigentijdse rock, net als het nieuwe album.

Na zijn werk bij Queens of the Stone Age besloten Grohl en de jongens om het klaarliggende Foo Fighters-album toch nog maar eens onder handen te nemen wegens niet "vuil" genoeg. Nét datgene wat op voorganger Nothing left to lose een beetje ontbrak. Eerste single en openingsnummer "All my life", met die verbazingwekkende ritmewisselingen, is daar een goed voorbeeld van.

Wat One by One ook onderscheidt van de vorige albums is dat de Foos er voor het eerst in slagen als groep, en dus niet als Dave Grohl met begeleiding, naar voren treden, iets waar ze zelf in interviews nogal op durven hameren. "Low", het nummer twee van het album — met fantastisch refrein — wordt op die manier aangedreven door het geïnspireerde samenspel tussen de gitaren van Grohl en Chris Shiflett.

"Have it all" en "Times like these" zijn op hun beurt gewoon prettige popdeuntjes in de lijn van Nothing left to lose, gewoon goed, niks bijzonders, maar gewoon goed. "Overdrive", even verderop op het album, is dan wel het bewijs dat zelfs sterke albums niet perfect kunnen zijn: "Overdrive" is een grijze muis en gaat onopgemerkt voorbij.

De meer tedere songs van dienst zijn "Disenchanted lullaby" en "Tired of you". Alhoewel, teder? Het tweede nummer, met Brian May als gast, lijkt zich een beetje te verbergen achter die typische zacht-nummer-stijl die Grohl vooral op The Colour and the Shape sterk uitgewerkt heeft. Onder die eerste laag zit hoorbaar heel wat spanning verborgen, wat het nummer interessant maakt. Vloeken met de tanden op elkaar, een welgemanierde scheldpartij, daar lijkt het op en het klinkt ook nog goed ook!

"Lonely as you" vangt evenzeer heel verlegen aan, enkel om daarna met vernietigende riffs stevig uit te halen. Niet alleen is het absoluut ons favoriet nummer op One by One, het illustreert ook nog eens hoe onmiskenbaar getalenteerd en technisch begaafd Taylor Hawkins is als drummer. Bassist Nate Mendell doet trouwens ook zijn duit in het zakje en bespeelt zijn instrument zoals hij eruit ziet: met de nodige soberheid, maar af en toe met een raar hoekje dat het net allemaal zo bijzonder maakt.

"Halo" en "Burn Away" zijn wederom simpelweg goede rocknummers, volgens de regels van het spel gemaakt, niet meer en niet minder. Afsluiter "Come back" is dan weer iets meer dan gewoon goed. Bijna acht minuten lang blijft de song boeien doorheen moerassen van fuzzgitaar die afgewisseld worden met kurkdroge stukjes clean. "I will come back, I will come back, for you" schreeuwt Dave Grohl vakkundig uit, nou, van ons mag hij, tenminste als hij weer een album als One by One meebrengt!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + negentien =