De zoektocht van Stef-Kamiel Carlens stripfiguurtje en het voyeurisme in Elke Boon

Wat al enkele jaren geleden in de muziekindustrie gebeurde, breidt zich momenteel uit naar andere velden van het culturele landschap: Nederland ontdekt Vlaams talent. Niet alleen Vlaamse kunstenaars zijn hot in Nederland, ook Vlamingen aan het hoofd van grote musea raken eerder regel dan uitzondering. Witte de With, het Rotterdamse centrum voor hedendaagse kunst, geeft Elke Boon en Stef Kamil Carlens ruimte voor een expositie.

Stef Kamil Carlens mocht in Witte de With zijn debuuttentoonstelling houden. Het werd meteen de introductie van zijn stripfiguurtje Ruddy Turnstone. Net zoals Josie een vrouw is die meermaals in zijn songteksten voorkomt, is Ruddy een steeds weerkerend figuurtje in de tekeningen van Carlens. Ook de titel van zijn expositie, Gentle Ruddy Trunstone in an expanding collection of thoughts, doet geen twijfel over rijzen over de hoofdrol van Ruddy. De toon van de expo zie je ook meteen bij het lezen van de titel: Ruddy dwaalt zoekend rond, gaat op de vlucht voor denkbeeldige monsters. Het landschap om hem heen is kleurig en zonnig, maar Ruddy oogt meestal somber en melancholisch. Ruddy lijkt gevangen in de verstikkende wereld van zijn eigen verlangens.

Elke Boon is in tegenstelling tot Stef Kamil Carlens niet aan haar proefstuk toe. De jonge Gentse exposeerde al meerdere malen in binnen- en buitenland. Reeds enkele jaren kun je in haar werk — zowel in haar foto’s als in haar video’s — weerkerende thema’s vinden. Zo werkt zij in haar foto’s bijvoorbeeld vaak rond de menselijke figuur. Boon zoekt leeftijdsgenoten op en portretteert hen in hun eigen omgeving. Eigenlijk geeft ze een hedendaagse interpretatie aan het klassieke portret. Ook hanteert Boon vaak codes die ze ontleent aan andere fotografische referentiekaders, onder andere aan de modefotografie en de reportagefotografie. Als je de impact die haar beelden op je hebben, wilt verwoorden, kun je een rijke woordenschat gebruiken, gaande van kwetsbaar en onschuld tot voyeurisme, exhibitionisme en glamour.

Een ander weerkerend gegeven in de fotografie en de videobeelden van Elke Boon zijn de donkere beelden van autosnelwegen, treinen en spoorwegen. Hierin koppelt ze beweging, het reizen aan een gevoel van onbehagen en Unheimlichkeit. Dit staat in schril contrast met het statische aspect van haar portretten. Wanneer we door de tentoonstelling wandelen, worden we voortdurend heen en weer geslingerd tussen statische beelden en dynamische processen.

Het werk van Stef Kamil Carlens kun je tot en met 7 december bekijken in Ad!dict Gallery, Barthélémylaan 20, Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 4 =