Als er in Engeland nog één onderschatte groep rondloopt, nu de Manic Street
Preachers officieel zijn gerecupereerd, is het wel deze bende. Dit achtkoppige gezelschap muzikale
duizendpoten heeft zowat elke hype van de voorbije vijftien jaar meegemaakt en overleefd.
Als tijdgenoten van Morrissey en Marr leefden ze midden jaren tachtig in de schaduw van The
Smiths, die overigens goeie vrienden van hen waren. Toen The Smiths gesplit waren en in de
Manchesterdiscotheken als de Haçienda de Ibiza-house de kop begon op te steken, werd
langzaam maar zeker de Madchestersound geboren. Exponenten van die rage waren natuurlijk Saun
Ryder en zijn gekke bende The Happy Mondays, maar blijkbaar zat er ook iets van die krachtige mix
van dans en rock in James want net in die periode braken ze door. Eerst met Come Home en
vervolgens met de rerelease van Sit Down, een nummer dat in eerste instantie geen brokken
had gemaakt, maar nu de boel stevig aan het swingen kreeg. Morrissey reageerde prompt met het
nummer "We hate it when our Friends become succesfull". Eventjes was James met Mother
Gold (het album) het lievelingetje van de Britse pers.
Die liefde bekoelde echter al gauw want al bij het volgende album Seven werden ze
bestempeld en uitgespuwd als Stadionrock. Brian Eno zag hen echter wel zitten en producete hun
vijfde album Laid. Dit waren de tijden dat Radiohead in het voorprogramma van James toerde en zo groot werd.
Na een paar maanden komt uit dat James niet enkel Laid heeft opgenomen met Brian Eno,
maar ook het experimentele Wah Wah waarop Eno zijn ideeën perfectioneerde die hij iets
later zou gebruiken bij de opnames van U2’s Zooropa. En toen ging het fout… Wah
Wah werd al na een week release weer ingetrokken en in Engeland staat de eerste generatie
Britpoppers te trappelen. James verdwijnt uit het gezicht en gaat uitgebreid toeren in America. Ze
doen er onder andere Lolapalooza.
En dan… lente 1997, brengt James Whiplash uit, een cd die zo sexy en zo vol
zelfvertrouwen is dat het een plezier is om op te leggen. "She’s a Star",
bijvoorbeeld, is zo’n nummer dat op je komt toegestapt op eindeloos lange benen, een kontje
om u tegen te zeggen en klaar om elke nietsvermoedende luisteraar te verleiden. En dat was nog
maar het begin want daarnaast stonden er nog typische Jamesdingen op als "Tomorrow", met
z’n rinkelende twinkelende watervallen van melodieën en een breed uitwaaierende zang die
de hele wereld in haar armen wil vatten.
Nu is er dus de ‘best of’ om vijftien jaar overleving in een land van korte
carrières te vieren. En met deze collectie singles is het bewijs geleverd dat zij dé
godfathers van de Britpop zijn. Noel Gallagher zou het zelfs bevestigd hebben.
Voor wie wil weten wat hij al die jaren gemist heeft, slechts één woord:
James.
