Luc De Vos in het Engels? Yup, Luc De Vos zingt tegenwoordig in het Engels. Met Ashbury Faith als begeleidingsband. Maar geen zorgen: Gorki leeft nog steeds en is vanaf nu gewoon verkrijgbaar in twee talen. Voor de Engelse vraagt u naar Automatic Buffalo.
De Vos had al lang een paar lappen muziek klaarliggen waar hij met de beste wil van de wereld geen Nederlandse tekst voor kon vinden. Een Engelse rolde er daarentegen vanzelf uit. Omdat hij sowieso nog wat vrije tijd om handen had naast Gorki stampte hij gewoon een nieuw groepje uit de grond. We wisten al langer dat De Vos zwaar onder de indruk was van het gitaargeluid van The Sheila Divine en een groepsnaam was dan ook snel gevonden. Als eerbetoon aan het doorbraakhitje van dit vanuit België opererende Amerikaanse rockbandje heette hij zijn groep Automatic Buffalo.
De facto is de groep Luc De Vos, begeleid door Ashbury Faith. Of die laatste, gefront door De Vos, en dat laat zich horen. Niet alleen is elke song — niet in het minst door de unieke geslagen-hond-stem — onmiddellijk herkenbaar als van de hand van De Vos, de retestrakke begeleiding roept ook meteen reminiscenties op aan Axl Peleman en de zijnen. Want ja: Automatic Buffalo is vooral Gorki, maar dan nog eens in toom gehouden. Het is niet de slordige live-Gorki van tegenwoordig, maar de vroege, nog hongerige versie ervan. De Gorki die ons ooit door onze pubertijd hielp met nummers als "Berejager", "Hij is alleen" en "Anders en beter".
Opener "Let’s have a Revolution" is direct zo’n nummer dat het bovenstaande bevestigt, maar het daarop volgende "Beauty Lies" maakt ons direct attent op de aanwezigheid van dat andere French Quizz-pannellid. Met een donderende bas en drumintro zet Peleman enkele dingen even recht en bevestigt dat Ashbury Faith nog steeds bestaat. Echo’s van Zed, hun laatste wapenfeit, zijn nooit ver weg.
Het sterke openingsklavertjevier wordt afgemaakt met "What if we made Love in the End" en de titeltrack. "They walk with Strangers" is een stuk minder, net als "God knows I tried". Met het subliem getitelde "After all, Life is far too easy" zijn we opnieuw vertrokken voor een sterk afsluitend viertal. Ashbury Faith — euh sorry, Automatic Buffalo — rockt er stevig op los en De Vos zingt op zijn verstaanbaarst. Want dat durft op deze cd wel eens anders te zijn: De Vos in het Engels klinkt af en toe heel erg als een dof "mweueheuweueheuh". Gewauwel dus, en dat is zonde want de teksten zijn niet slecht. Toegegeven: de confrontatie tussen DeVos’ typisch Vlaamse leefwereld en de wereldtaal kon niet anders dan een erg boeiend en bevreemdend effect opleveren, maar toch: het werkt.
"We were Lovers" kon de sterke ballad zijn die deze plaat nog ontbeerde. "Maybe the band has gone, still our song remains the same/Forever it will be heard on local Radios throughout the Universe" croont De Vos. Waarna Peleman en de zijnen helaas beslissen dat een refrein stevig moet zijn en ook De Vos even misplaatst losbarst. Jammer, want de strofes zijn mooi. Tweedehands Gorki is het resultaat. Gelukkig kunnen we afsluiten in schoonheid en zijn "Once you were lost" en de eerste single "All Men are equal" opnieuw twee schoten in de roos.
Twee bands voor de prijs van één dus? Is het dat wat Automatic Buffalo te bieden heeft? Ja. En nee. Automatic Buffalo schenkt ons in de eerste plaats enkele fantastische songs, maar herinnert ons er vooral aan hoe goed zowel Ashbury Faith als Gorki vroeger waren. Hoe donderend Pelemans groepje was, hoe strak Gorki klonk. En misschien, heel misschien, mogen we hopen dat de volgende van Gorki ook geproduceerd wordt door hetzelfde team dat Party People op zijn palmares heeft staan. Want alleen al omwille van de lusteloze productie was de laatste Gorki-cd Eindelijk Vakantie zo’n afknapper.
Party People is uit op Lipstick Nots en wordt verdeeld door PiaS.
