If it ain’t broke, don’t try to fix it: hun debuut was een onverwacht knalsucces, de jongens van Franz Ferdinand dachten er nog niet aan om voor de opvolger het roer om te gooien. Dus kletst de groep met You Could Have It So Much Better with … Franz Ferdinand opnieuw een verzameling puntige popsongs op tafel. En net als op de voorganger doen ze dat met wisselend succes.
Het was ons wat met die Franz Ferdinanden. Hadden we even de Britse bladen een week of twee niet gevolgd, waren we dus totaal niet méé. Over het kanaal gilde het als vanouds weer van "de redders (geeuw) van de rock-’n-roll" tot "plaat van het (gaap) decennium", wij hielden het bij "een alleraardigst bandje voor fans van Hot Hot Heat". En nadat we toch een beetje tot inkeer waren gekomen en de groep Werchter had ingepakt: "fantastische singles maar verder wat teveel van hetzelfde". Goddeau en Franz Ferdinand: het was niet echt een match made in heaven.
De wereld was weer eens vergeten goddeau te lezen en drukte de Schotten uitvoerig aan zijn ietwat morsige borst. Singles "Take Me Out", "Matinee" en "This Fire" werden luidkeels meegebruld van festivalweide tot fuifzaal en de vraag op ieders lippen is nu of ze het hem een tweede keer lappen. We stellen u op wat dubbelzinnige wijze gerust: ze doen het, maar wel op zodanig exacte wijze dat het ook nu weer een geval van goeie singles en veel gezichtsloos vulsel is. En dat ze het schrijven van ballads ook maar beter aan Paul McCartney overlaten, zo bezweren wij u.
Al is het er nog steeds af en toe fèrm op. Opener "The Fallen" is een loeier van een song die al meteen de juiste retorische vragen stelt: "What’s wrong with a little destruction?". Dat het miljoen Pond dat Sony neertelde voor de Amerikaanse distributie goed werd gebruikt is hoorbaar aan de productie die het geluid van de Franzen net dat tikkie meer power geeft.
Dansen zullen we. Nog meer dan op Franz Ferdinand benadrukt de groep op You Could Have It So Much Better… de discoaccenten. Dat is zo in eerste single "Do You Want To?" en nog meer in het geweldige "I’m Your Villain". Hier komen alle discoclichés aan bod in een nummer dat met zijn talloze meebrulriffjes, lekker in het oor liggende tempowisselingen en See you later-brugjes de "Take Me Out" van deze plaat zal worden. De swingende heupen van de vroege rock-’n-roll vinden we dan weer in een andere uitschieter, "Evil And A Heathen", terwijl we ook bij "This Boy" toch serieus aan het meestampen gaan.
Daarmee weten we wat de evidente singlekeuzes zijn, maar daartussen is het allemaal net iets minder. Een ronduit slecht idee waren de trage nummers-voor-de-meisjes. "Eleanor Put Your Boots On" en zeker "Fade Together" zijn onFranzig schmalzy pogingen om het ideale schoonzoonniveau van de jongens nóg iets hoger te krikken. De tempowisselingen in "Well That Was Easy" zijn dan weer iets té vergezocht waardoor de song niet helemaal gemakkelijk in zijn vel lijkt te zitten.
De Franzen gaan niettemin ook nu weer potten breken. Potentiële singles genoeg immers, Franz Ferdinand is gewoon geen albumgroep. In het licht van de eeuwigheid en de (beitel het woord in steen uit) Rockgeschiedenis is dat erg, in het kader van het dagdagelijks amusement het vermelden nog niet waard. De wereld heeft er een paar meebrulbare popsongs bij, en ze zijn van betere kwaliteit dan de drek die Donna en MTV nog steeds als pop proberen te verkopen. Misschien moeten we daar gewoon al tevreden mee zijn.
