Ocharme
de lange teentjes van fanatieke indiekids en nostalgische
muziekfreaks! De heetgeblakerde discussie over het aantreden van de
gebleachte kermisbeat-paus en z’n blatende assistente op de
muzikale hoogmis van Herman Schuermans is nog niet gedoofd of daar
is de nieuwe Yeah Yeah Yeahs al. Op ‘It’s Blitz’ bekeren de New
Yorkers zich namelijk tot het soort dansbare synthpop dat de
sirenes van de muziekpolitie meerstemmig zal doen loeien. Onterecht
echter! Dat vele Werchtergangers liever niet in vrede heengaan op
de platte beats van hogepriester Regi valt te begrijpen, maar ‘It’s
Blitz’ verdient meer krediet. De derde full-cd van Yeah Yeah Yeahs
smaakt in eerste instantie misschien te zoet, maar onder het
glanzende oppervlak van dit oorsnoepje verbergt het trio
overtuigende, volwassen songs en een zurig hart dat bij Kylie
Minogue-fans voor een verkrampte trek om de mond zou zorgen.
‘Kylie Minogue?’, vraagt u zich waarschijnlijk af. Inderdaad, op
‘It’s Blitz’ klinken Karen O en co bijwijlen alsof ze zich in de
toekomst aan ghostwriting voor het Australische
botoxprinsesje of Lily Allen zullen wagen. De schuimbekkende,
galspuwende indiepunk van ‘Fever To Tell’ is in geen velden of
wegen te bespeuren en zelfs in vergelijking met het al bedaardere
‘Show Your Bones’ klinkt deze plaat veel lichter en poppier. Toch
zijn de kattenklauwtjes niet volledig afgevijld. ‘It’s Blitz’
trakteert namelijk op synth- en electropop zoals we ze veel te
weinig horen: gepolijst maar onstuimig, zacht maar dreigend en
frisgewassen maar zweterig en dansbaar.
Enter ‘Zero’, de opener en eerste single van de plaat. Het
nummer begint als doordeweekse disco, maar ontspoort gaandeweg tot
een extatisch en decadent electro-bacchanaal met Karen O als
hysterische volksmenster. Ook in ‘Heads Will Roll’ klinkt ze zo
scherp als een guillotine en maakt ze haar bedoelingen onomwonden
diets: ‘Off, off, off with your head/Dance, dance, dance till
you’re dead‘. De schreeuwerige riot grrl voelt zich duidelijk
in haar sas tussen de synths en ze laat zich nergens kneden tot een
gemakzuchtige discoqueen met glitterpak en glossy lipstick.
Daar is ook geen reden toe want ‘It’s Blitz’ klinkt nergens gratuit
of lichtzinnig in z’n exploratie van electro en synthpop. Net als
Bloc Party trekken Yeah Yeah Yeahs de kaart van beats
en synths zonder hun rockkant te verloochenen en de egelstekels
priemen constant door het spannende popkleedje. Luister maar naar
de giftige gitaren die de synths streng terechtwijzen op het einde
van ‘Soft Shock’ of de repetitieve drums die het atmosferische en
hypnotiserende ‘Skeletons’ naar ongekende hoogtes stuwen. Met het
tweeluik ‘Dull Life’ en ‘Shame And Fortune’ keert het trio zelfs
terug naar de rauwere sound van ‘Show Your
Bones‘, evenwel met poppy suikerspin rond de prominentere
gitaren gedraaid.
Op de tweede plaathelft wordt de voet dan van het gaspedaal
gehaald, maar ook met slepende slowburners triomfeert de
band. De cello die het rusteloze ‘Runaway’ gestadig opensplijt, de
koperblazers die zich rond de melancholische snik van Karen O
wikkelen in ‘Hysteric’ (hun fraaiste ballad sinds ‘Maps’) of het
voorzichtige gitaargefrunnik dat als klimop langs de grootse
synthmuren kruipt in ‘Little Shadow’,…: elke song staat als een
huis en wordt opgesmukt met verschillende klankleuren en
structuren. Die blinkende variatie en dynamiek is ook een pluim op
de hoed van producer Dave Sitek (TV On The Radio), de klankenmagiër
die zich steeds meer opwerpt als de nieuwe Danger Mouse.
‘It’s Blitz’ is de ultieme bevestiging van de klasse van Yeah Yeah
Yeahs. Wat na een oppervlakkige beluistering een knieval voor de
commercialiteit lijkt, groeit langzaam uit tot een prikkelend en
veelzijdig werkstuk dat de grenzen tussen dance en rock laat
vervagen. Het trio laat horen hoe synthpop ook kan klinken:
bezield, begeesterend en onderbouwd met straffe songs. Zoals de
hoes van ‘It’s Blitz’ aantoont, hebben Yeah Yeah Yeahs altijd al
kracht aan precisie gepaard en deze plaat is daar meer dan ooit het
bewijs van. Straffe kost!
