In 1979 bezorgde Ridley Scott de filmwereld koude rillingen met zijn monsterlijke horror science-fiction film Alien. Het Italiaanse Ufomammut bracht twee jaar geleden met het al even monsterlijke Eve, een vijfenveertig minuten durende spacey stoner-trip, hetzelfde teweeg bij de muziekliefhebber. Met het eerste hoofdstuk van Oro breien de Italianen een vervolg aan deze superieure plaat.
What’s in a name? In het geval van Ufomammut heel veel, zo te horen. Hun duizelingwekkend lange composities zijn als ongeïdentificeerde vliegende voorwerpen — moeilijk te vatten metal, laat staan in één hokje onder te brengen — en tegelijk mammoeten van nummers. Logisch gevolg: ofwel doet Ufomammut je niets, ofwel eist de band al je aandacht op.
Het trio draait al mee van 1999 en zit ondertussen aan zijn vijfde plaat. De doorbraak in de underground volgde echter pas laat: in 2010 dankzij Eve, een heerlijk langgerekte atmosferische dreun. Ufomammut klonk op zijn magnum opus even betoverend als Pink Floyd ten tijde van Meddle, haalde even verwoestend uit als Neurosis en bovendien walmden de gitaren evenveel als op Sleep’s Holy Mountain. Een zeldzame combinatie.
Anno 2012 blijft de band trouw aan zijn onconventionele principes. Net als de illustere voorganger bestaat Oro: Opus Primum uit vijf doemerige trips die min of meer aan elkaar hangen. Ook dezelfde invloeden komen aan de oppervlakte. De dikke keyboardlagen in de intro van “Empireum” doen sterk denken aan “Shine On You Crazy Diamond”, maar het nummer wordt al snel dreigender dan een aankomend onweer. Doorheen het arsenaal aan psychedelische geluidseffecten van Urlo bouwen Vita met majestueuze drums en gitarist Poia met monolithische riffs op naar een overdonderende climax.
Ook het uitgewerkte albumconcept is niet bepaald verrassend te noemen. Idolum (2008) draaide rond de dubbele betekenis van de albumtitel (“geest” en “idee”). Eve was uiteraard een hommage aan de eerste vrouw op aarde. En het palindroom “Oro” betekent dan weer “goud” in het Italiaans en “ik bid” in het Latijn. Maar al dat gefilosofeer doet er eigenlijk weinig toe.
Wat ons echt interesseert, is de muzikale kosmische reis die we meer dan vijftig minuten ondergaan. Echt zingen wordt er niet gedaan; dat zou de luisteraar immers op de begane grond brengen. Wat je wel hoort, zijn akelig vervormde stemmen (“Aureum”) of transcendentale vocalen (“Mindomine”!). Andere trucs om de luisteraar in de ban te houden zijn de LSD-trips aan futuristische ufo-geluiden (overheersend in “Magickon”) en de grote hoeveelheden dissonant radioruis (“Infearnatural”).
Als we dan toch een favoriet nummer uit een totaalervaring als deze plaat moeten kiezen, is dat “Aureum”. Tijdens de eerste twee minuten worden we door de loodzware noten en tergend trage drums, die als mokerslagen in de maagstreek aankomen, in een trance gewiegd die enkel Sun 0))) ook zou kunnen opwekken. Vervolgens horen we een uiterst dynamische song. De gitzwarte dreiging — ofwel Ufomammut getooid in een Neurosis-jasje — blijft een constante terwijl het headbangen geblazen is op de lekkere Black Sabbath-groove. Daarna is het terug naar af: pure doom dus.
Als Ufomammut helemaal je ding is, is Oro: Opus Primum uitermate geschikt als een koptelefoonalbum. De Italianen trekken de lijn van Eve door en blazen ons alvast opnieuw omver. Deze plaat laat al wie gelooft in onaardse muziek achter met het gevoel even van de wereld te zijn.
Het tweede hoofdstuk, Opus Alter, volgt in september. Ufomammut speelt op zondag 15 juli op Dour Festival.
