Misschien is het een groeier. Dat is wat een mens vertwijfeld denkt als een plaat waarvan hij nogal veel verwacht op het eerste gehoor blijkt tegen te vallen. Blijkbaar is het een stinker. Dat is wat een mens concludeert als diezelfde plaat (in deze: de nieuwe van The Twilight Sad) na tal van beluisteringen nog steeds vooral een gezichtsloze en monotone geluidsbrij blijft braken. Geen stap vooruit dus voor deze Schotten na het mooie debuut Fourteen Autumns & Fifteen Winters uit 2007.
Van The Twilight Sad mocht er wat verwacht worden in de toekomst. Dat vertelde dat debuut van twee jaar terug ons alleszins. Ergens tussen post-punk en shoegaze in wist deze groep zijn songs van hoeken te voorzien die ons deden smachten naar meer. Het universum dat The Twilight Sad opriep was er een van duisternis en mysterie en als luisteraar keken wij wat graag mee over de rand, nieuwsgierig als we waren om te zien waar die donkere storm naartoe zou leiden.
Naar meer van hetzelfde, zo blijkt nu op Forget The Night Ahead, en dat is behoorlijk teleurstellend. The Twilight Sad raakt op zijn nieuwe worp niet over de lat die hij zelf zo hoog had gelegd. Integendeel, de indruk ontstaat bijwijlen dat deze tweede plaat een soort van verzameling is voor materiaal dat te min werd bevonden voor het debuut. Een slechte ontwikkeling voor een groep die door sommigen al bestempeld werd als de gedoodverfde opvolgers van My Bloody Valentine.
Niet dat het écht slecht is, maar dit is die tweede plaat van de bevestiging, meneer, en dan mag er toch wat vooruitgang worden verwacht. Opener “Reflection Of The TV” en de aansluitende single “I Became A Prostitute” zijn geen kwade songs, maar ze lijken zoveel rechtlijniger en voorspelbaarder dan de beste songs uit dat vermaledijde debuut. Een machtige kopstoot als, bijvoorbeeld, “Cold Days From The Birdhouse” uit datzelfde debuut vinden wij niet terug op Forget The Night Ahead. Nee, deze nieuwe blinkt uit in eendimensionale en behoorlijk voorspelbare shoegaze-rock die nog eerder aansluiting lijkt te zoeken bij het Joy Divisionklasje dat dit decennium furore maakte, dan dat ze de draad weer oppikt waar haar uitstekende voorganger die had neergelegd. Haast in elke song op Forget The Night Ahead blijven wij zodoende op onze honger zitten, omdat we wéten dat deze groep beter kan.
Vooral de voornoemde rechtlijnigheid is het grote knelpunt van deze plaat. De songs op Forget The Night Ahead bereiken hun climax op het moment waarop de voorganger vaak nog een vijfde versnelling van stal wist te halen. Zodoende wordt een nummer als “Made To Disappear” al snel behoorlijk saai, omdat je na een minuut of twee wel weet wat je nog kan verwachten en wat vooral niet meer. Hetzelfde geldt voor het ingetogen “The Room” dat als song niet sterk genoeg in zijn schoenen staat om het hoofd boven water te houden. Geen noisetapijtje dat daar iets aan kan veranderen.
En het wordt er in de loop van deze plaat niet beter op, nee, het duurt zelfs veel te lang op het eind. “Birthday Present” tekent samen met “I Became A Prostitute” nog voor sterkhouder van deze plaat, maar dat is ook maar uitstel van executie. Wat daarna nog komt klinkt vooral langdradig, teleurstellend en overbodig.
The Twilight Sad heeft een ontgoochelende tweede plaat afgeleverd en lijkt nu drie mogelijkheden te hebben met het oog op de toekomst. Ofwel grijpt de groep terug naar de epische spanning van het debuut, ofwel gaat ze door op het nu ingeslagen pad van rechtlijnigheid dat dan wel een grijze plek in de buik van het alternatieve rockpeloton impliceert. Een derde optie bestaat erin gewoon eens bijzonder goed na te denken over die in de toekomst te volgen weg. The Twilight Sad is een groep met heel wat potentieel, dat heeft ze al bewezen, maar er zal een inktzwarte brainstorm nodig zijn om dat potentieel in de toekomst weer volledig aan te wenden.
