Labrador, 2010
Op papier is The Radio Dept. een droomproject: door een sluier
van zachte, kabbelende elektronica, brengen de Zweden dromerige
Scandinavische pop die al eens doet denken aan The Tough Alliance
en andere Sincerely Yours-adepten, maar die evengoed schatplichtig
is aan de makers van bescheiden treurwilgenpop uit de jaren ’80 en
’90. Voor elke Concretes hoor je wel een Pulp, voor elke Saint
Etienne een Pains of Being Pure At Heart, voor elke Eric Berglund
een Orange Juice. Dat levert voor de helft een uitstekende popplaat
op.
Niet dat die andere helft daarom slecht is – verre van – maar
wij hebben onze melancholische pop (of melopop, zou dat al een
woord zijn?) toch graag iets minder braaf, suikerig en beduusd dan
pakweg ‘This Time Around’ of ‘David’. Mooi. Ingetogen. Maar ook een
tikkeltje saai, en dat is nóóit een goed teken. Toptracks als
‘Heaven’s on Fire’ (tropische balearic zoals u die kent van
Delorean), het zwalpende ‘Never Follow Suit’ of de afwisselend
dromerige en glorieuze afsluiter ‘You Stopped Making Sense’ maken
dan weer veel goed.
Je hoort dat The Radio Dept. een degelijke groep is en dat ze
basically best goeie muziek maken, maar net als bij een
andere minihype van dit jaar, The Morning Benders, zijn
ze ergens ook een tikje gezichtsloos, en blijft ‘Clinging To A
Scheme’ maar op zeldzame momenten (echt: ‘Heaven’s On Fire’!)
plakken.
Uiteindelijk is dit een oké plaatje met (te) weinig cojones. De
meeste nummers zijn nogal vrijblijvend, maar wij geloven wel in The
Radio Dept. Totdat ze met een echte topplaat komen aanrukken,
houden wij ons echter liever bezig met ceo en jj.
