Een depressie en een alcoholverslaving later, keert The Music terug met Strength In Numbers en een nieuw geluid. Exit muzikale spierballen, welkom aan de elektronica: het resultaat is een donkere plaat die voortdurend gebukt gaat onder een zwarte dreiging.
Wat was er met The Music gebeurd? Neen, we hebben het niet over de onverhoedse terugkeer van Sandra Kim in een waspoedercommercial, maar over de Britse band. Hadden ze met Welcome to the North vier jaar geleden een dijk van een rockplaat afgeleverd, even snel verdween de band zonder veel rimpels te maken opnieuw onder het oppervlak. Frontman Robert Harvey bleek na het afkicken van de drugs in een alcoholverslaving te zijn gesukkeld, moest in behandeling voor een depressie,.. We dachten even nooit meer iets van de band uit Leeds te horen, maar vier jaar na zijn voorganger is er nu Strength In Numbers, een lichtjes andere plaat dan we hadden verwacht.
Voor zijn derde album trok de groep de studio in met producers Flood (Depeche Mode, U2, Nine Inch Nails,…) en Paul Hartnoll van Orbital, en dat is er aan te horen. Wie verwacht dezelfde luide Led Zeppelin meets Black Sabbath-gitaren te horen als vroeger is er aan voor de moeite. Of zal toch voorbij de sequencers en andere snufjes moeten luisteren, want snaren zijn er natuurlijk nog: een gitaarheld als Adam Nutter zet je niet buitenspel. Maar dus: geen luide rifftastische R.O.C.K. op dit album, wel langzaam binnensluipende nummers die net omdat ze niet zo hard roepen een stuk gevaarlijker lijken. Over heel dit album hangt een onbenoembare dreiging: een donkere gifwolk die elk moment kan ontsnappen, maar nog net niet.
Al is de titeltrack en opener nog gewoon een stevige dansrocker met een stevige geut geüpdate New Order-anno-Republic, gaandeweg wordt de toon grimmiger. "Feel alive, feel a spike in me" zingt Harvey in een weinig subtiele verwijzing naar zijn vroegere drugsverslaving in "The Spike"; de soundtrack bij dat verleden klinkt als nat wegdek onder de wielen in een weinig gastvrije grootstad. Ook verder is Strength In Numbers de biecht van Harvey. "Drugs", alweer jachtig cruisen tussen donkere gebouwen op het ritme van de stoplichten, vertelt over de drang van de verslaving: "the hardest part is to not let go / while the heart keeps beating / the brain keeps wanting". Onderwijl klinkt de zanger van ver tussen de instrumenten. Waar hij vroeger up front in de mix zat, klinkt hij nu van ver smekend, soms van achter de backing vocals.
Nog het dichtst bij de oude The Music komt "Fire"; een stampend rockertje waarvoor Harvey nog één keer zijn beste Robert Plant-imitatie mag bovenhalen, maar soms lijkt het ook gewoon alsof een oude Orbital-track onzacht in botsing is gekomen met de big rock van vroeger. Het resultaat heet "The Last One" en woelt herinneringen op aan de jaren tachtig, al wil de exacte song ons nu even ontsnappen. En dan zijn er nog sterke momenten met "Vision" en "The Left Side", een epische call to arms om opnieuw engagement op te nemen en niet blijven toekijken hoe de wereld verloedert.
Strength In Numbers is schrikken voor wie van The Music altijd enkel meer van hetzelfde had verwacht, maar die arbeid wordt vergoed met een nieuwe, opengaande wereld. Dit is nog steeds de groep die een gemene dansende rocker met epische aspiraties kan neerzetten, maar nu wordt ook dieper gegraven en worden er minder poses aangenomen. Het zou wel eens kunnen dat de hele ellende met Harvey de band (muzikaal) volwassen heeft gemaakt. We zien hen in elk geval langer bezig blijven dan we op basis van die eerste twee albums hadden gegokt.
