Scarlett Johansson :: Anywhere I Lay My Head

Wat de neus van Cleopatra in de oudheid voor de Romeinen was, is de kont van Scarlett Johansson voor hedendaagse filmliefhebbers. Geen beeld sprak de laatste jaren meer tot de verbeelding dan dat ene shot uit Lost In Translation. Een mens zou haast vergeten dat Johansson meer is dan haar kont (of boezem, of lippen of…) is.

Een stem bijvoorbeeld, eentje waarmee ze niet alleen haar lijnen debiteert, maar sinds kort ook mee zingt, songs van Tom Waits dan nog wel. Het klonk aanvankelijk als een flauwe grap of mislukte marketingstunt: Scarlett Johansson zou een plaat met Tom Waits-covers uitbrengen. Het zoveelste actricetje dat denkt dat ze kan zingen en maar meteen haar geloofwaardigheid opkrikken wil door voor de bekendste maar ook de meest tegendraadse schuurpapieren stem te kiezen.

De liner-notes in het cd-boekje met Johanssons visie en redenen om een song te kiezen zorgen voor een plaatsvervangende schaamte. Wie is er eigenlijk geïnteresseerd in het hoe of waarom? Dat soort onzin hoort thuis in persbio’s die toch niemand leest, niet in een cd. De bijhorende artistieke foto’s van Scarlett in een boom, Scarlett in het bos of (tweemaal) Scarlett als een mix van Alice in Wonderland en Scarlett als Dorothy in The Wizard Of Oz stinken al even hard naar een geprefabriceerd plaatje voor het grote publiek.

En toch is er ook goed nieuws: het album is namelijk meer dan beluisterbaar. Uiteraard is dit in de eerste plaats te danken aan Waits zelf, wiens nummers staan als een huis. Maar Johansson en haar mentor/producer David Sitek (de bleekscheet van TV On The Radio) hebben er verstandig aan gedaan om niet Waits manier van zingen of spelen trachten te benaderen maar om resoluut voor een geheel ander klankenpalet te kiezen. Anywhere I Lay My Head heeft meer gemeen met een band als Cocteau Twins dan met Tom Waits.

Uiteraard is Johansson geen Liz Fraser, haar vocale capaciteiten verbleken in het niets bij wat Fraser kan. Dat ze niet door de mand valt, is echter maar ten dele te wijten/danken aan een productie die de oneffenheid wegwerkt: Johansson is zich namelijk duidelijk bewust van de beperkingen van haar eigen stem en slaagt erin zangpartijen neer te zetten die nergens afgrijselijk of pijnlijk klinken.

Een van de beste nummers op de plaat zijn het dromerige “Fannin Street” en “Falling Down” waarin ze zowaar ondersteuning krijgt van David Bowie (vocaal duidelijk haar meerdere). Haar ingehouden, half gedeclameerde zang past netjes bij de postwave/new romantic-bewerking van de songs. Op het titelnummer dreigt echter een overdaad van strijkers en synths in het refrein en zal eerder de link gelegd worden met Annie Lennox in haar post-Eurythmicstijdperk dan met Cocteau Twins. Maar ook dat is typerend voor de jaren tachtig: alternatieve muziek en pop deelden meer dan eens het bed met elkaar zonder dat duidelijk werd wie nu misbruik maakte van de andere.

Echte tegenvallers op de plaat zijn er niet, of het zou “Song For Jo” moeten zijn, een nummer geschreven door Johansson en Sitek. Vreemd genoeg klinkt net dit nummer naast het te kinderlijke “I Wish I Was In New Orleans” (schrappen die handel!) nog het meeste als een parodie. Nee, dan liever “I Don’t Want To Grow Up”, dat zonder schroom naast de coverversie van The Ramones mag staan, zelfs al klinkt het als een plastic popsong voor de meiden van tekenfilmreeks Jem (met haar holograms).

Veel valt er verder niet over de nummers te vertellen. Ondanks alle gedurfde uitspraken over de muzikanten — onder andere Nick Zinner (Yeah Yeah Yeahs), Sean Antanaitis, Jaleel Bunton en Tunde Adebimpe (beiden TV On The Radio) — is Anywhere I Lay My Head een relatief brave plaat geworden die uitstekend de sfeer van de jaren tachtig synth-pop oproept. Het statuut van cult zal het album niet snel krijgen, daarvoor zijn de nummers en zang van Johansson te goed, maar memorabel of grensverleggend is het evenmin. Als Johansson later herinnerd zal worden zal het ondanks alles toch om haar kontshot zijn. Er zijn ergere dingen denkbaar.

http://www.rhino.com
http://www.rhino.com
Rhino

verwant

The Phoenician Scheme

Als de films van de Amerikaanse cineast Wes Anderson...

To the Moon

In tijden van 'fake news' en 'hoaxes' is het...

Black Widow

De manier waarop Marvel, dat in 2009 onder de...

Jojo Rabbit

In de maanden die voorafgingen aan de release van...

Marriage Story

Bijgestaan door de naar Oscar ruikende prestaties van Adam...

aanraders

Michael Kiwanuka :: FUDGE

Het lot van FUDGE smaakt bitterzoet. Het droeve nieuws...

Fontaines D.C. :: Dopamine Chamber

Ten tijde van Skinty Fia oreerden Grian Chatten en...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Ex:Re :: Save As

En daar is plots een nieuw album van Ex:Re,...

recent

Soleil Noir: Léon Spilliaert :: Villa Empain – Elsene

Villa Empain, een van de mooiste voorbeelden van Brusselse...

The Hunger Games: Sunrise on the Reaping

De langverwachte laatste additie aan de Hunger Games franchise...

Nieuwe namen Rock Werchter, Cactusfestival, BKS en Lokerse Feesten

De festivalzomer van 2027 krijgt steeds meer vorm. Deze...

Vergaarbak #8 :: zestien en ziek

Nu millennials en Gen X’ers eindelijk aan het opgroeien...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in