Net wanneer ze met "What Else Is There?" zowat de grootste hit uit hun carrière aan het scoren zijn, komt Röyksopp met een liveplaat op de proppen. Het ijzer smeden terwijl het heet is? Waarom ook niet? Als je band een van de betere electronica-acts is die er momenteel te vinden zijn, waarom zou je dan niet het onderste uit de kan halen, zeker aangezien (goede) live-albums in het genre vrij uitzonderlijk zijn.
Röyksopp’s Night Out wordt voorgesteld als een e.p., maar met negen nummers op een kleine drie kwartier vinden wij dat er gerust over een album gesproken mag worden. Maar goed, dat zijn details, net zoals het een detail is dat de hoes walgelijk lelijk is en aldus afbreuk doet aan de prachtmuziek die ze moet omvatten. Maar detail of niet, we zien het als onze plicht u er op te wijzen.
De Night Out waar deze plaat om draait, vond plaats in Oslo in november 2005, aan het einde van een tournee die Röyksopp naar zowat alle uithoeken van de planeet bracht. Samen met gitarist Kristian Stockhaus en bassist Ole Vegard Skauge nemen Svein Berge en Torbjørn Brundtland je mee in een heerlijke geluidstrip, bestaande uit meeslepende, dromerige nummers die in de winterse koude even goed tot hun recht blijken te komen als in de verzengende zomerse hitte.
Openen met "What Else Is There?" is meteen een stevige troef op tafel gooien. Gelukkig zorgt de grote kwaliteit van het album ervoor dat de band constant op dat hoge niveau blijft. Neem nu het met een simpel Ok, here we go in gang getrapte hitje "Remind Me", dat qua meeslependheid niet voor de studioversie moet onderdoen. De vocoderzang geeft aan het lied een melancholisch tintje, terwijl de beats en baslijnen zorgen voor de nodige opzwependheid. Evenwicht moet er zijn.
De acute floorfiller van dienst is "Poor Leno (Istanbul Forever Take)", dat een stevige beat met een simpele maar effectieve gitaarriff weet te verzoenen. Dit is het soort nummer dat duidelijk illustreert hoe elektronische muziek door de jaren heen geëvolueerd is van een eentonig, bijna marginaal genre dat het moest hebben van een ultraglad klinkende synthesizer en een monotone beat, naar een genre dat net zoveel leven en emotie bevat als muziek die met wat men noemt ’echte’ instrumenten gemaakt wordt.
Dat Röyksopp niet voor een gat te vangen is, bewijzen ze door een gedurfde cover op de plaat te zetten. "Go With The Flow", in originele versie een pletwalsgitaarnummer van Queens Of The Stone Age, krijgt een electrokleedje aangemeten dat wonderwel blijkt te passen. Röyksopp weet namelijk de ziel van het nummer, het in het origineel een beetje verdrukte spacegehalte, naar boven te halen en laat het hierdoor knallen als nooit tevoren.
Wie dacht dat liveplaten in het algemeen en electroliveplaten in het bijzonder weggegooid geld waren, moet dringend zijn mening herzien. Röyksopp’s Night Out is een sfeervolle weergave van waar deze band toe in staat is op een podium. Dat ze daarbij niet onder hoeven te doen voor een "reguliere" groep maken de Noren hier meer dan duidelijk.
