Wat heb je de wereld na zes studioplaten en een handvol andere schijfjes nog te vertellen? Bitter weinig, blijkbaar. Met Loud Like Love levert Placebo een plaat af die maar zelden oprecht weet te boeien. Steve Hewitt mag opnieuw in zijn vuistje lachen.
Anno 2013 wordt het duidelijk waarom Brian Molko het zo moeilijk had om volledig te kappen met zijn drugsverslaving. Tegenwoordig schreeuwt de man zowat in ieder interview van de daken dat hij volledig clean is, maar over de prijs die hij daarvoor heeft betaald, blijft iedere journalist stil. Without You I’m Nothing en Sleeping With Ghosts, het doorbraakalbum en de plaat waarmee de groep ook aansluiting vond met het nieuwe millennium, werden zowel geschreven en opgenomen onder invloed van zware narcotica en liters alcohol. Pijnlijk om te moeten erkennen, maar als groep lijkt Placebo enkel spannend te zijn wanneer Molko strak staat van de coke. Moet de man dan weer dringend zijn neus beginnen poederen? Nou nee, maar een glaasje wijn op tijd en stond is misschien geen slecht idee.
Op Loud Like Love komt het gillende schoolmeisje in Molko voor het eerst openlijk bovendrijven. Een vervelende scream queen die denkt dat luid zingen gelijk staat aan gepassioneerd zingen. Een getalenteerd zanger is de man nooit geweest, dat gaat niemand beweren. Een erg gecontroleerde zangstijl en een gedreven stemcoach maakten het nasale gekwaak van de zanger genietbaar, maar op het nieuwe album lijkt Molko alle lessen die hij ooit heeft gekregen te vergeten. Op “Scene Of The Crime”, een bizarre combinatie van dance, rock en emo, trekt de frontman zijn keel zo wansmakelijk ver open dat je niet snel genoeg naar het volgende nummer kan doorspoelen. De strijkers die aan het einde van het nummer invallen, maken het geheel er ook niet aangenamer op. Heeft de band dan niets geleerd uit het geëxperimenteer op Battle For The Sun?
Single “Too Many Friends” lijkt in hetzelfde bedje ziek. Welke topgroep werkt er na zes albums nog steeds met rijmende teksten die het niveau van “Tiny gaat naar de muziekschool” niet overstijgen? Hoe ga je van een haast filosofische weergave van een libertijns bestaan naar gay porn in Parijs? Zowat ieder aspect dat niet leek aan te slaan op het vorige album, wordt op Loud Like Love herhaald. De dramatische strijkers, het geknoei met de drumcomputer, de absoluut holle teksten,… Gelukkig zijn er toch een aantal lichtpuntjes op het album. “Loud Like Love”, het eerste nummer op de plaat, is een pakkende track gebouwd rond een eenvoudige riff die je nog dagenlang naspeelt op je favoriete luchtgitaar. Het drumspel van Forrest kan bovendien zonder twijfel concurreren met de beste drumpartijen van Steve Hewitt, de voormalige drummer van de band. Verder is het de moeite om even stil te staan bij “Rob The Bank”, “Purify” en “A Million Little Pieces”; drie nummers die wel aansluiting vinden bij de beste nummers uit de back catalogue van de groep. De snedige gitaren en de sardonische tekst geven aan dat de rest van het album eerder een verhaal is van kunnen maar niet willen.
Een kleine tien jaar geleden had je als fan van Placebo een band om mee uit te pakken. Pakkende singles, minstens één album dat nog een aantal generaties meekon en een androgyne frontman die eigenhandig diepgang wist te geven aan de hormonale hel van de pubertijd. Bewees B3, de EP die de komst van Loud Like Love aankondigde, dat Placebo nog steeds kon verrassen, dan keldert de nieuwe plaat moeiteloos alle hoopvolle verwachtingen. Een nieuwe ingreep na het ontslag van Hewitt lijkt dan ook maar een kwestie van tijd.
De groep speelt op 7/12 in het Antwerpse Sportpaleis. Er zijn nog tickets beschikbaar.
