Lofbetuigingen en door superlatieven gekenmerkte recensies
resulteren vaak in een verraderlijke tweesprong in het
carrièreverloop van een band. Mogelijkheid één: men bezwijkt onder
de immense druk die nieuw verworven roem met zich meebrengt of men
kweekt een dikkenek die zelfs Gary Hagger met verstomming zou
slaan. Beide fenomenen zullen hetzelfde gevolg kennen, namelijk het
betreden van de voorspelbare paden der platte pop/rock met een
schrijnend gebrek aan diepgang. We moeten hierbij spontaan denken
aan de neerwaartse spiralen die groepen als Black Eyed Peas en Live
naar een niveau heeft gedreven waarmee ze in Tien om te Zien niet
zouden misstaan. Voor wie dit pad inslaat, is er geen weg terug,
aangezien de voorheen opgebouwde credibility verdwenen is als
sneeuw voor de zon. Mogelijkheid 2: Men laat zich niet uit zijn of
haar lood slaan en vergeet door middel van een gezonde dosis
relativeringsvermogen het belangrijkste niet uit het oog, namelijk
straffe muziek maken. We hoeven u waarschijnlijk niet te vertellen
welke richting Millionaire is ingeslagen na het succes van ‘Outside
The Simian Flock’, een verslavende injectie funkrock waar we nog
steeds niet van bekomen zijn. Wie dacht dat ‘Tim Vanhamel en zijn
bende crapuul’ (dixit Mauro Pawlowski) de ingeslagen weg verder
zouden bewandelen, komt bedrogen uit. Ze doen lekker waar ze zin in
hebben en ‘Paradisiac’ is dan ook een plaat waarbij velen de
wenkbrauwen zullen fronsen: nietsontziende en compromisloze
noiserock die kerft en snijdt als een roestig keukenmes.
‘I’m On A High’, het openingsnummer, maakt de intenties van
Millionaire onmiddellijk duidelijk: met krakende en dwarse
electronica doorspekte rock maken die smeriger klinkt dan ooit
tevoren. Aldo Struyf heeft de drumcomputers en poppy synths, die zo
bepalend waren voor ‘Outside the Simian Flock’, achterwege gelaten
en de gitaar ter hand genomen. Er wordt spaarzamer met samples
omgesprongen maar wanneer ze opduiken, functioneren ze als
venijnige stoorzendertjes die veel slaan en weinig zalven. Luister
maar naar het bijtende ‘Love Is A Sickness’ waar dissonante gitaren
een gemene strijd uitvechten met lappen elektronische noise die het
nummer een ongekende drive verlenen. Wanneer we, een aantal blauwe
plekken rijker, aan het einde van de plaat komen, blijkt dat de
genoemde nummers slechts kleine stootjes waren die de genadeslag
aankondigden. Voor de volledige k.o. zorgen ‘We Don’t Live There
Anymore’ en vooral ‘Wake Up the Children’, pure punkrock die zo
vervaarlijk klinkt dat ze wanna-be punkers als Simple Plan en Good
Charlotte zonder problemen de kast op jagen. Nog nooit hebben twee
toeken op ons bakkes zo lekker aangevoeld. ‘A Face That Doesn’t
Fit’ geeft ons nog een gemene schop onder de gordel wanneer we
uitgeteld tegen het canvas liggen, maar het nummer klinkt te
hermetisch om er echt van te kunnen genieten.
Men hoeft zelfs geen goede verstaander te zijn om door te hebben
dat ‘Paradisiac’ niet bepaald makkelijk verteerbaar is. De plaat
bulkt van de prachtige melodieën maar die gaan verscholen achter
donderende drums (Dave Schroyen is opnieuw in grote vorm),
elektronische noise en door de mangel gehaalde gitaren. Daarenboven
zijn de songstructuren behoorlijk complex waardoor de draad van
Ariadne zich slechts na ettelijke luisterbeurten aandient in het
labyrint dat ‘Paradisiac’ is.
Zijn er dan geen welgekomen rustpunten te vinden die de luisteraar
enige ademruimte gunnen? Toch wel, ‘Ballad of Pure Thought’ bewijst
dat Vanhamel in staat is om een glashelder, intiem popnummer te
schrijven dat menige ziel zal beroeren. Daarnaast neemt enkel ‘Rise
and Fall’ soms gas terug. De overige nummers zijn stuk voor stuk
venijnige, weerbarstige en verslavende stroomstoten die bij elke
luisteraar littekens zullen achterlaten.
Als u niet bereid bent om een inspanning te leveren, raden we u ten
stelligste aan ‘Paradisiac’ links te laten liggen. De
sadomasochisten onder ons die niet vies zijn van een flink pak
slaag mogen echter niet twijfelen. Millionaire bewijst met hun
tweede plaat dat ze nog tot grootste dingen in staat zijn. We zijn
blij dat we aan de zijlijn mogen toekijken.
