Dat talent altijd komt bovendrijven, is naar alle waarschijnlijkheid de grofste leugen die de wereld ingestuurd is. Met een kluitje in het riet of een sappige wortel aan een stok werd en wordt menigeen voorgelogen en aan het lijntje gehouden met vage beloftes. Talent heeft evenzeer een publiek nodig dat het erkennen wil en kan.
Aan talent ontbreekt het Rutger Zuydervelt alvast niet en evenmin aan dadendrang. Onder de naam Machinefabriek heeft de Nederlander al een kleine dertig minialbums uitgebracht. Zuydervelt tast op zijn albums danig de grenzen af van wat mogelijk is maar weet altijd netjes binnen de zelf uitgetekende lijnen te blijven. De sfeer van de songs zelf durft al eens danig te verschillen, en gaat van idyllisch tot ronduit verstorend. Tot op heden bracht Machinefabriek steevast 3"cd’s uit waarbij aan het artwork evenveel aandacht besteed wordt als aan de muziek zelf. In 2006 bracht Zuydervelt in een paar maanden tijd opnieuw enkele albums uit.
Het frivole Chinese (Un)popular Song is de eerste release van 2006 en schreeuwt het begrip "gimmick" haast uit. Het eerste nummer, "Chinese Popular Song" is van een album vol populaire Chinese songs geplukt en wordt gevolgd door een interpretatie van Machinefabriek. Het kraken van een lp is prominent te horen op dit tweede nummer dat, behalve in de songtitel "Chinese Unpopular Song", zo goed als nergens naar zijn bijna-naamgenoot verwijst. De dreiging wordt langzaam maar zeker tastbaar door een continue ruis die steeds prominenter wordt en slechts in de laatste seconden enkele flarden van het "origineel" laat weerklinken.
Ook Manchester start met een minimale invulling, al krijgt "Oi Polloi" toch meer speel- en klankruimte. Het geeft onmiddellijk aan dat ditmaal iets meer licht doorschemeren mag. Het album laat in elk nummer een specifiek instrument of klankenpatroon de teneur bepalen en steunt onder meer op piano ("Ryan"), gemanipuleerde klanken ("Curb") en gitaren ("African Guy"). Hoewel Manchester enkele bevreemdende songs heeft, onder andere "Bye Bye Bradford", geeft het euforische "Blij Blij Blij" waarschijnlijk wel het beste de teneur van het album weer.
Op Stottermuziek laten de titels het ergste vermoeden. Het album, geschreven in de herfstmaanden, draagt veel meer droefheid en tristesse in zich. Het is een jankende en klagende viool die in "Donderwolk" het — euhm — mooie weer mag maken. Ook in "Wintervacht" is ze prominent aanwezig, de kleurtoon zo mogelijk nog donkerder ingevuld. In de andere songs gebruikt Zuydervelt nauwelijks hoorbare electro die ruist en kraakt en vooral onder de huid kruipen wil. Stottermuziek vormt het antwoord op Machinefabrieks Lenteliedjes.
Op Flotter staat slechts één nummer, maar dat is wel éénentwintig minuten lang. Ditmaal bouwt Zuydervelt langzaam een eigen wereld op met behulp van zijn gekende klankenpalet dat nog steeds duister klinkt. De song ontplooit zich moeizaam en langzaam, maar bloeit wel open, zij het onder de eigen voorwaarden. Na een korte "climax" verdwijnt het nummer terug in een steeds zachter klinkende anonimiteit. Enkele achtergrondgeluiden vormen het scherm waartegen de laatste stuiptrekkingen zich voltrekken.
Machinefabriek heeft op korte tijd een indrukwekkende catalogus opgebouwd zonder aan kwaliteit in te moeten boeten of compromissen te moeten sluiten. Zuydervelt blijft prachtige en verstilde klanklandschappen opbouwen. In 2007 worden twee oudere e.p.’s eindelijk gebundeld tot een volwaardig album. Maar rekening houdend met de productie van de man, zal het daar allerminst bij blijven en zolang hij zijn niveau weet te houden, zien we niet in wie daar bezwaar tegen kan hebben.
