Zelden zo onder de indruk geweest als toen we The Jollity Of My Boon Companion, de debuutplaat van de half Britse Belg Fred Lyenn Jacques te horen kregen. Het was dan ook een plaat die getuigde van een zelfverzekerd en erg eigenzinnig geluid dat er vanaf de eerste keer boenk op zat met ijzersterke songs, waarbij het feit dat het album werd opgenomen met absolute topmuzikanten als Marc Ribot en Shahzad Ismaily uiteindelijk zelfs bijzaak bleek.
Met zijn nieuwe en enkel op vinyl uitgebrachte EP Vowels Fade First gaat Lyenn verder op de ingeslagen weg. Ook hier domineren duistere klanken, spaarzame gitaren (of bouzouki in opener “Above The Sun”) en Lyenns opvallende stemgeluid en cryptische teksten. Dezelfde latente spanning en donkere gemoedstoestanden die van het debuut een ingehouden meesterwerkje maakten zijn ook hier aanwezig, net als de goedgemikte gastbijdragen van illustere figuren als Marc Ribot, Joel Hamilton en Shahzad Ismaily. Die laatste nam ook opnieuw de productie voor zijn rekening.
Aanvankelijk lijkt Vowels Fade First gebukt te gaan onder een vrij eenvormig geluid, met de drie eerste tracks die allemaal als duistere ballades kunnen worden getypeerd. In opener “Above The Sun” valt nog wel wat verdwaalde percussie te horen, maar “One More Time” en “Lashes” worden volledig gedragen door het galmende gitaarwerk van Lyenn en Ribot. Erg goede nummers, maar toch is het moeilijk om ze niet te zien als leftovers van de vorige plaat, zo goed passen ze immers in het reeds bekende geluid.
Enigszins nieuw terrein wordt wel verkend in “The Oak”, een vuil groovende duiveluitdrijving aangedreven door een repetitief basthema op een Moog en de laag ronkende basklarinet van Florian Bergmann. Live ongetwijfeld een bom van formaat. In afsluiter “I Was Told” wordt dan weer bar weinig melodie gemaakt, en is er vooral klankexperiment en sfeerschepping met een galmende piano die zowel van binnen als van buiten bespeeld wordt. Het levert veeleer een semi-interessant curiosum op dan een echt goede song.
Na twintig minuten is het dan ook alweer gedaan met de pret bij deze EP. Lyenn bouwt duidelijk verder op de klank van zijn debuut en levert daarbij vier uitstekende tracks en één niemendalletje af. Wellicht hadden die nog meer indruk gemaakt op een volledige plaat waarbij de luisteraar de tijd heeft om zich volledig onder te dompelen in de geluidswereld, iets wat nu door de korte lengte enigszins wordt verhinderd. Het is dan ook te hopen dat deze EP slechts een voorsmaakje is van een snel volgende volledige plaat.
Lyenn speelt nog verschillende keren live in de nabije toekomst, onder meer op 10 november in TRIX en 17 november in het VUB Kultuurkaffee. De volledige programmatie is te vinden op de website van Lyenn.
