Ludovico Einaudi kreeg op enola al regelmatig een eervolle
vermelding in de besprekingen van grote namen in het neoklassieke
genre. Ik denk daarbij aan Max Richter, Jóhann Jóhannsson en
Jon Hopkins.
Een cd-recensie van de artiest bleef tot op heden uit, maar met het
onlangs verschenen ‘Nightbook’ bood zich een kans aan om de
Italiaanse pianist en componist even onder de aandacht te
brengen.
Einaudi is nochtans geen onbekende onder de liefhebbers van moderne
klassieke muziek. Na zijn klassieke vorming aan het conservatorium
van Milaan begon hij zich te roeren in verschillende werelden
tegelijk: pop, theater, ballet, …, een kruisbestuiving die
ongetwijfeld ook terug te vinden is in zijn muziek. Het was echter
wachten tot 1996, wanneer hij met ‘Le Onde’ voor het eerst als
soloartiest een album uitbracht. Ondertussen zijn we al meer dan
tien jaar verder en blijft de Italiaan nog steeds intensief bezig
met het verkennen van neoklassieke muziek. Einaudi werd ondertussen
al meermaals bekroond met nationale en internationale prijzen voor
zijn filmmuziek.
‘Nightbook’ bevat heel wat van de elementen die we ook terug vinden
in klassieke soundtracks van het voorbije decennium. De titeltrack
lijkt wel van een van Darren Aronofsky’s meesterwerkjes geplukt te
zijn. De piano en strijkers gaan gepaard met een voortdurend licht
zorgwekkend gevoel, en toch krijg je de indruk eventjes met de
voeten van de grond te gaan in een bijzonder dromerig schouwspel.
Einaudi’s pianostijl is als een reeks van regendruppels die
geleidelijk het hoofd binnensijpelen. Dat resulteert gelukkig niet
in een gigantisch waterhoofd, maar eerder in een zeer gevarieerd en
innemend moment van escapisme.
Eigenlijk is het volledige eerste deel van ‘Nightbook’ een
aaneenschakeling van bescheiden genialiteit. ‘In Principio’ zet al
direct de toon voor de rest van het album met zijn verstillende
pianomelodie en melancholische stemming. De elektronische echo’s
zijn daarbij uitstekende vluchtpunten in deze bijzondere intro.
‘Lady Labyrinth’ leunt, tegenstrijdig met het vorige, aan bij een
soort oerkracht en fenomenale expressiviteit. Het ritmische
compartiment slaat direct aan en Einaudi schuift hier op in de
richting van ‘klassieke’ trip hop en downtempo.
Einaudi kiest nooit voor de grote melodische verrassingen, maar
levert perfect maatwerk af met nummers zoals ‘Indaco’. Een
bijzondere sierlijkheid, beklijvende toetsaanslagen op de piano…
georkestreerde gevoelsmuziek die door merg en been gaat. Even is
‘Nightbook’ de ideale metgezel voor een geïsoleerde reis doorheen
de tijdloze ruimte. Een blik vanuit de abstracte leegte…
neerkijkend op onze blauwe planeet (Einaudi mag hierbij de volgende
reeks van ‘Planet Earth’ van muziek voorzien!).
‘Nightbook’ is een album zonder grote verrassingen, maar dat ligt
volledig binnen de opzet van de Italiaanse pianist. Zelfs na lang
twijfelen en vele luisterbeurten zijn er geen grote zwaktes of
tekortkomingen te onderscheiden of aan te duiden. ‘Eros’ kiest voor
een wereld met een duistere en lugubere sfeer. Het uitzichtloze en
chaotische dat hier verbeeld wordt in de muziek werkt hier
wonderwel in een gradueel ontwikkelende stroom naar een eindpunt,
een volledige stilte. ‘The Tower’ onderscheidt zich nog van andere
werken door een bijzondere richting. Vooral het uitzwermende geluid
doet sterk denken aan postrock, maar in dit geval is de combinatie
met een bijzonder krachtige melodie zeer lovenswaardig.
Uiteindelijk is het geen makkelijke opdracht om ‘Nightbook’ een
finaal oordeel te geven. Qua melodie, variatie en kippenvelmomenten
zit het allemaal zeer snor. Ludovico Einaudi is namelijk de
geknipte figuur om intense gevoelens bij zijn luisteraars op te
wekken – een gave waar hij gretig van gebruik maakt. Is ‘Nightbook’
daarom een van de beste releases van dit jaar? Dat is zeer
afhankelijk van de functie die je aan muziek toeschrijft:
emotionele ontroering óf radicale vernieuwing. Einaudi kiest
duidelijk voor het eerste, maar doet dat met veel
overtuiging.
