Circusdieren leiden een tragisch leven. Iedere dag opnieuw voeren ze hetzelfde kunstje op zonder daar al te veel bij na te denken. Stevig vastgeketend worden ze belemmerd in hun natuurlijke gedragingen. Ook zangeres Joss Stone leidt een gedomesticeerd leven met beperkte bewegingsmogelijkheden.
De Britse schone telde amper vijftien lentes toen ze naar Amerika vloog. Onder de pluimen van Betty Wright en Little Beaver mocht ze er een tiental soulklassiekers onder het stof vandaan halen, met The Soul Sessions als resultaat. De plaat werd gekenmerkt door een sterk livegevoel en klonk bijzonder fris. Als gevolg van de lovende kritieken kreeg Stone nog geen jaar later Mind Body & Soul op maat gesneden. Ditmaal schreef ze de teksten zelf, maar de orkestratie klonk iets meer belegen en het succesverhaal leek voorbij.
Maar: the show must go on, en platenmaatschappij Virgin was niet van plan haar goudhaantje een stille dood te laten sterven. Mama Stone werd de deur gewezen als manager, de blonde lokken werden geverfd in een vampachtige acajoukleur en de Britse dictie moest plaatsmaken voor een Amerikaans accent. Resultaat: Introducing Joss Stone kwam op twee binnen in de Amerikaanse hitlijst. Nooit eerder deed een Britse zangeres haar dat voor. Maar in thuisland Groot-Brittannië heeft ze het verkorven; het album fungeert er als stofmagneet.
"In fact change takes time … And the truth is, you gotta have the balls to change", zo trapt ex-voetballer Vinnie Jones de plaat af. De vraag is of er muzikaal echt zoveel veranderd is. Laat er geen twijfel over bestaan dat Stone nog steeds over een stem beschikt om kathedralen in lichterlaaie te zetten. Alles wat daarbuiten valt, is te uitgekiend, te proper en te vrijblijvend. Echte soulmuziek, daar word je door gevoed. Otis Redding, Gladys Knight, zelfs hedendaagse adepten als Jill Scott en de excentrieke Erykah Badu ademen hun muziek een eigen leven in. Introducing Joss Stone daarentegen is een charismaloze conceptplaat, een emotieloze exponent van de Amerikaanse consumptiemaatschappij.
Producer van dienst is Raphael Saadiq, die zijn trukendoos opent en het uitermate slim speelt. Helemaal volgens het boekje zijn de obligate achtergrondkoortjes die bijwijlen erg sixties aandoen en de bitterzoete ballades op het einde. In "Music" zit vakkundig een sample verwerkt van "The Mask" van The Fugees. Verder knipoogt "Head Turner" uitdagend naar Aretha Franklins "Respect" en moeten de bijdragen van Common en Lauryn Hill voor een dosis street credibility zorgen.
Saadiq had zijn lome, radiovriendelijke hiphopgeluid gerust met wat meer stomende funk mogen injecteren. Enkel "Put Your Hands On Me" en "Tell Me ’Bout It" baden in een broeierig funkbad. De overige nummers kennen een vrij steriele productie en klokken rond de drie minuten af. ?uestlove, de drummer van The Roots die ook Stones doorbraaksingle "Fell In Love With A Boy" van een dampende sound voorzag, was wellicht een betere optie geweest als producer.
Introducing Joss Stone is een album zonder identiteit. De begeerlijke zangeres opereert te vaak als marionet in de handen van producers en platenbonzen die haar maar al te graag als pars pro toto van brood en spelen opvoeren. Hopelijk weet Stone ooit uit te breken en een boeiende omgeving op te zoeken waar ze los van alle conventies de ware Joss Stone tot leven kan roepen.
Joss Stone speelt op woensdag 11 juli in de Heineken Music Hall in Amsterdam.
