Polyvinyl Records
Sonic Rendez Vous, 2008
Een Amerikaans stel dat rustige, folky, vaak meerstemmige slowcore
maakt, klinkt als Low en niet Low zelf is? Dat moet
Ida zijn of de band die een kleine vijftien jaar geleden in New
York is opgericht door Dan Littleton en Elizabeth Mitchel. Hij kwam
van een punkband, zij had een akoestisch project met Lisa Loeb. In
1999 trouwden de twee protagonisten (met elkaar) en hadden ze al
vier full albums uit. Intussen kwamen en gingen groepsleden, zodat
Ida anno 2008 een kern heeft van vijf muzikanten.
Denk aan Low en je hebt het typische geluid van Ida, al is dat bij
deze laatsten vaak iets zachter. Akoestische gitaren, een minimaal
gebruik van bas en drums, samenzang van alle groepsleden: het is er
allemaal. Op ‘Lovers Prayers’, het achtste full album van de New
Yorkers, heeft Ida zelfs voor een (bijna volledige) afwezigheid van
bas en drums gekozen, wat de plaat wellicht harmonieuzer maakt,
maar als negatief effect heeft dat de nummers overtuigend en
verschillend genoeg moeten zijn om als geheel te kunnen werken. Net
daar wringt het schoentje. Niet alleen staan op ‘Lovers Prayers’
maar een handvol nummers die ons helemaal meekrijgen, ook ligt
alles te veel in elkaars verlengde en enkele songs zijn zelfs
ronduit saai.
Laten we beginnen bij de pijnpunten. Heel wat songs proberen wel,
maar geraken er niet. Rustig samenzingen en een kampvuursfeer
creëren kan Ida perfect, maar er is meer dan dat nodig om ons warm
te krijgen. Hoewel er in het verleden beslist betere Ida-platen
waren (‘Ten Small Paces’ en ‘The Braille Night’ bijvoorbeeld),
heeft Low in dit genre altijd een stap verder gestaan. ‘First
Light’ en Richard & Linda Thompson-cover ‘For Shame of Doing
Wrong’ zijn aardig maar hebben te weinig body. ‘Kora’ lijkt vanop
afstand mooi maar blijkt na een tijdje vrij levenloos. ‘First Take’
blinkt dan weer uit in eentonigheid. Ze hadden beter nog een take
genomen.
Gelukkig staan er op ‘Lovers Prayers’ ook goede songs. Om te
beginnen is er ‘Lovers Prayers’ zelf, openingsnummer en meteen het
beste wat Ida ons hier laat horen. Het is vooral een ongedurig
pianomotief dat hier de ‘show’ steelt, al is de song gewoon
volledig af en is de samenzang zeer geslaagd. Dan Littleton is hier
eerste zanger, iets wat hij in de meeste songs op deze release aan
zijn vrouw laat.
Ida heeft een aantal van hun beste songs vooraan gegroepeerd, want
ook ‘The Weight of the Straw’ en ‘The Love Below’ overtuigen. ‘The
Weight of the Straw’ kon zo op een plaat van Low en verkrijgt
structuur via minimalistische percussie en is een omarmende vloed
van zachtheid. ‘The Love Below’ is leuke folky pop met originele,
aandoenlijke vocale geluidspatronen naar het einde toe.
‘Gravity’ ademt de sfeer van het weird folkcollectief Espers uit. ‘Surely
Gone’ begint met een lichte streep noise en is onder meer door zijn
pianogebruik een verademing in de tweede helft van het album. Het
is de meest aanstekelijke song en heeft als enige probleem dat het
einde veel te lang uitgesponnen wordt.
‘Lovers Prayers’ is zeker niet de sterkste plaat die man en vrouw
Littleton en Mitchell ons al hebben nagelaten. Daarvoor zijn de
nummers onderling te inwisselbaar en zijn ze niet eens allemaal zo
fantastisch. Dat is best wel jammer, want we hebben drie jaar op
deze release moeten wachten. Fans van slowcore zullen hier zeker
hun gading vinden, maar anderen raden we toch Low aan.
http://www.idamusic.com
http://www.myspace.com/idamusic
