Frontvrouwen die solo gaan. Eén keer waren we er dit jaar enthousiast over, maar niet opnieuw: Hanin Elias van Atari Teenage Riot (ATR) dacht het ook even alleen te proberen en levert een sof van formaat af. Bugger.
Na al de agressie van Atari Teenage Riot, wil Elias haar vrouwelijke kant aan bod laten komen. No Games, No Fun klinkt dan ook speelser en krolser in opener “Cat People”, dat door Mario Mentrup van een akoestische gitaar wordt voorzien. Strictu sensu is het dan ook geen soloalbum: voor elke track ging Elias in zee met een andere producer.
Dat levert ronduit vervelende momenten op als “One Of Us”, waar Elias pesterige zang al na één strofe op de zenuwen werkt. Beter vergaat het haar in “You Suck”, waar ze zich beperkt tot waar ze goed in is: militant schreeuwen, zoals ze bij ATR deed. De track is dan ook niet toevallig samen met Alec Empire geschreven.
“Spirits In The Sky” heeft een erg compulsief ritme en Elias geraakt er met haar pseudo-hijgerige vocalen weg, wat al minder lukt in “Wanting A Machine”. Elders is het nog meer huilen met de pet op, waarbij vooral de nummers die met Can “Khan” Oral zijn geschreven gruwelijk saai zijn.
Elias’ temerige zangspelletje komt ons naar het einde toe meer dan de oren uit. Op zowat elke track probeert de Syrische de sexy stoeipoes te spelen, maar verder dan een derderangsvariant komt ze niet. Dit is een strontvervelend plaatje van iemand die zichzelf hopeloos overschat. No Games, No Fun? Wij denken, eerder No Talent, No Songs, lieverd.
