Olde English Spelling Bee, 2010
Waar de meeste groepen kiezen voor een elektronische aanpak om
het terrein van de chillwave te ontginnen, kiest Forest Swords voor
een exploratie van hetzelfde genre, maar dan met gitaren en een
sterke voorliefde voor experimentele noise. Al zorgt een
als hongerige wolven vanuit het donkere struikgewas meeloerende
roedel dub-beats voor een unheimlich sfeertje à
la witch house. ‘Dagger Paths’ is een dreigende ep
die evenveel leunt op tradities uit de (zwaardere, lichtjes etnisch
getinte) postrock (denk maar aan Grails), als het betere
dansvloervoer.
De rollende percussie in ‘Hoylake Mist’ in combinatie met de
repetitieve gitaarlijn en creepy geluidseffecten, zorgen voor een
nummer dat haast van Earth had kunnen zijn, terwijl ze opener
‘Miarches’ dan weer als een donkere remix van Mount Kimbie aan ons
verkocht hadden gekregen. ‘Visits’ experimenteert lustig verder met
zowel vocale als instrumentale loops, maar blijft knipogen naar de
betere gitaardrone-werk.
‘Dagger Paths’ lijkt opgenomen in een kelder waarin alle
elementen van uitgesmeerde dub, repetitieve gitaarlijntjes en
wazige samples van de muren botsen en bijeenklitten in een moeilijk
te definiëren geluid. Het had – met een beetje lugubere verbeelding
– de soundtrack kunnen zijn bij een avant-gardistische
video-installatie over oude horrorfilms uit de Hammer-stal.
Maar net wanneer je denkt dat je het eenmansproject van Matthew
Barnes dóór hebt, slaat hij je weer om de oren met een gitaarlijn
die zo weggelopen lijkt uit het debuut van The xx of met een
weliswaar donkere cover van Aaliyah waarin godbetert elementen uit
hiphop en r’n’b (zie ook afsluiter ‘The Light’) je in de kuiten
komen bijten.
‘Forest Swords’ is een erg ongebruikelijke droneplaat, en de
verschillende lagen in de nummers die volgen na het catchy
‘Miarches’ geven zich pas bloot na herhaaldelijke luisterbeurten.
Ik zei overigens al dat Forest Swords niet kiest voor een
elektronische aanpak, maar de nummers doen soms wel denken aan
muziek als die van Infinite Body of in het geval van ‘Miarches’
zelfs aan donkere house.
Hoewel ‘Dagger Paths’ vaak – zoals ikzelf ook heb gedaan –
zijdelings bij chillwave wordt gerekend, is het geluid van Forest
Swords te divers en te desoriënterend om er dat label op te plakken
(zelfs postpunkerige gitaarlijntjes zitten verscholen in een nummer
als ‘Glory Gongs’). Wel is het spooky, complexe muziek die
je moet situeren tussen de meest experimentele elektronica en
melodieuze drone in. Verontrustend, maar razend fascinerend en aan
het einde van dit jaar (met behulp van Pitchfork, en nu ook enola)
eindelijk naar waarde geschat.
