Opeens stonden ze er, alsof ze uit het niets kwamen en onmiddellijk de wereld veroverd hadden. Het leek allemaal heel plots en heel snel te zijn gegaan voor Explosions In The Sky, maar niets is minder waar. De groep was voor die grote doorbraak al jaren een goed bewaard geheim.
Met hun derde album, The Earth Is Not A Cold Dead Place, veranderde het Texaanse Explosions In The Sky het gezicht van postrock voorgoed. Waar in het verleden vooral Mogwai en Tortoise de twee grote roergangers waren die als leidende en te volgen figuren van de beweging fungeerden, kreeg nu Explosions die stempel opgeplakt. En dat niet altijd tot ieders genoegen: dat de band met zijn specifieke geluid al eens (te) nadrukkelijk durfde refereren aan zijn illustere voorgangers leverde hen bij de sceptici al gauw het etiket van recycleerartiesten op.
Wat er ook van zij, dit album zal slechts weinigen van mening doen veranderen. Explosions houdt vast aan de bekende formule en opent All Of A Sudden meteen met een bijna cerebraal aandoende, overstuurde gitaargolf à la Mogwai, om vervolgens over te gaan in een bedeesd motiefje dat zich, steeds vastberadener, een weg zoekt. Die weg blijkt dan weer te eindigen in (jawel) een apocalyptische climax die uitmondt in een soort break waar een trage drum onder geplakt werd. Het is slechts één van de formules die toegepast worden en die bij zowat elke rechtgeaarde Explosions-fan onderhand wel vertrouwd moeten overkomen.
Desondanks slaagt All Of A Sudden er wél in een eigen identiteit uit te bouwen, die zich opvallend makkelijk tussen de lang uitgesponnen hoopvolle epiek van The Earth Is Not A Cold Dead Place en de strakker afgelijnde songs van Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever in vlijt, en zich op die manier manifesteert als de absolute tegenhanger van het minimalistische debuut How Strange, Innocence. Het album slaagt er echter een pak minder dan zijn illustere voorgangers in om even gedenkwaardige nummers als “The Only Moment We Were Alone” of “Greet Death” uit de mouw te schudden. Het weemoedige “It’s Natural To Be Afraid” komt even in de buurt van een dergelijke status, maar wordt finaal genekt door zijn langdradigheid.
Daarenboven blijft Explosions In The Sky maar aan herhalingsoefeningetjes doen, terwijl het duidelijk is dat de band zijn stof allang onder de knie heeft. Tijd voor een stapje verder, zou een mens dan denken, maar zo gemakkelijk gaat dat blijkbaar niet. Wanneer de band dan toch de piano bovenhaalt en zowat de meest ingrijpende ingreep in haar instrumentarium ooit pleegt, is het kalfje al lang verzopen en blijft Explosions In The Sky wat hulpeloos achter, vergeefs in het water turend. Geen enkele verpakking, hoe fraai ook, zal immers ooit een
ontgoochelend geschenkje redden van de vergetelheid. Het komt dan ook eerder
over als een wanhoopspoging om alsnog met iets vernieuwends en, wie weet, zelfs
opwindends op de proppen te komen.
Explosions maakt het zijn critici zo wel erg gemakkelijk, zeker nu postrock niet langer het nieuwigheidje van de maand is en de vertegenwoordigers van het genre zich zonder voorkeursbehandeling moeten blijven bewijzen. Het is maar zeer de vraag of Explosions In The Sky zich aan deze nieuwe omstandigheden zal kunnen aanpassen. En zo komt het dat All Of A Sudden I Miss Everyone, hoewel een degelijk werkstuk van een al even degelijke band, ons toch het ergste doet vrezen. Een vonkje hoop zal meer dan ooit van pas komen.
