Van Transit naar het zuiden; het is maar een gitaarriedel weg. Cape Coast Radio is het zoveelste kleinood uit de catalogus van Zeal Records; een plaatje dat zonnige onschuld hoog in het vaandel voert.
Is dit 2003? 2004 dan? Even Cape Coast Radio gedubbelcheckt halverwege opener “The Fishes And The Foxes”. Die blend van elektronica en organische elementen, was dat niet geperfectioneerd zo tegen halfweg het vorige decennium? Maar dat we geen gedateerd tijdsdocument in handen hebben, wordt ons duidelijk gemaakt zo rond de tweede minuut, met een klein maar fijn, Afrikaans getint solootje. Dit is indietronica pt 2: the revenge of the postrockers
Of toch zoiets, want Nick Berkvens, het brein achter de groep, was eigenlijk ook de spil van het Gentse Transit. Een Afrikaanse jeugd, een afgewerkt doctoraat en tijd om handen duwden hem opnieuw een gitaar in handen, en daar kwamen plots riedeltjes uit die naar het Zwarte Continent geurden. Wouter Vlaeminck en gaandeweg ook broer Lode Vlaeminck, allebei tomà nners, werden er bij gehaald, en er werd gejamd.
Dat leidde tot een plaat, maar toen kregen de Vlaemincks heimwee naar hun eigen projecten, en stond Berkvens er alleen voor. Pas nu er weer een groep is — een allstarband met leden van Sleepingdog, Marble Sounds en Isbells — ligt de plaat dan toch in onze handen. En daar ligt ze goed. Met de zachte electronica van Wouter Vlaeminck en de frisse popgitaartjes van Berkvens werd het immers een aangenaam luisterplaatje.
De warme en mistige Duystersfeer waart rond, maar dan breekt daar toch steevast een gitaartje of een huppelend wolkje toetsen uit, zoals in “Daniel-San” dat zich gemoedelijk laat meeneuriën. Nog beter is het dansende “Walking In Savannah” of het met een Vampire Weekendmelodietje beginnende “Coffee” dat plots een basgedreven parlandomonster blijkt.
Het huppelt allemaal, speels, badend in een soort naïeve onschuld en een helle zon die alleen maar kinderlijke vrolijkheid toestaat. Zo stuitert “Daytrip To The Zoo” prettig door — zonder helemaal te struikelen over dat “digerididgeridoo/We do” — om nog eens uit te monden in een dansend xylofoonstukje.
Cape Coast Radio is er zonder veel fanfare gekomen, met het engelengeduld om de plaat een jaar op de plank te laten liggen, tot het ook live weer juist kon zitten. Dat verdient respect. Tijdens optredens zou de groep naar eigen zeggen overigens nog een pak levendiger uit de hoek komen. Dat ziet er mooi uit. En tot ze eens in uw buurt passeren, is dit debuut de perfecte plaat om een beetje zomer in uw winter te brengen.
