Holy Terror Records, 2009
Deze is eigenlijk al een half jaartje uit, maar ik heb nogal
getreuzeld met het oppikken van één van de 666 exemplaren op
binnenstebuiten geperst vinyl. Evengoed is het nu een geschikt
moment om dit stukje te plegen. Voor de digitalen onder ons is het
album tegenwoordig gratis beschikbaar op de Holy Terror-website,
net op tijd voor de kids om de teksten in te studeren tegen de
eerste optredens. En reken maar van yes dat er bloed en spuug tegen
het plafond zal hangen en dat de kelen schor zullen zijn na die
shows!
Blind to Faith is een project met kerels van AmenRa, Rise & Fall,
Reproach en Insult (hol), zware jongens uit de hardcorewereld dus.
‘The Seven Fat Years Are Over’ is een vlammend manifest tegen de
modebewuste, gladgepolijste Pro Tools-metalcore die dezer dagen zo
kritiekloos wordt geslikt. Blind to Faith is rauw, puur en erg
direct: acht songs, 17 minuten slag na slag op je smoel, stomp na
stomp in je maag. Geen compassie met fakers en verraders, geen
geduld om compromissen te zoeken, geen hoop om “er het beste van te
maken”. Blind to Faith zegt de onverbloemde waarheid en die wordt
onderstreept met loeiharde hardcore metal- en punkriffs.
Muzikaal gezien halen ze hun inspiratie bij de bands waar bijna 2
decennia geleden voor ’t eerst de term metalcore opgeplakt werd.
Met name Ringworm en Integrity hoor je goed terug, zonder dat het
een duidelijke rip-off is. Gelukkig is er nog iets meer dan dat,
want eigenlijk is dit album ondanks zijn lengte best gevarieerd. De
slachting begint met het erg intense en brute ‘Floodgates’, dat nog
het meest van al aan een korsterige Napalm Death doet denken. In
ondubbelzinnige, nihilistische bewoordingen wordt op 45 seconden
het verdict van de wereld geveld: “Open the floodgates and
watch this world drown in violence and hate“.
‘Death Mantra’ pikt hier onmiddellijk op in, een tikje trager maar
niet minder intens. ‘Cold Sweat’ is midtempo en heeft zowaar een
groove te pakken. Het koude zweet heeft echter geen bal van doen
met danspilletjes, maar alles met de angst niet meer te leven of
juist gedwongen te worden verder te doen ondanks jezelf. ‘Mountains
of Gold’ sluit kant A af. Het is een zwavelbriesend sludgemonster
dat zich voortsleept en verpletterend over de luisteraar schuift.
De break middenin heeft werkelijk venijnige growls meegekregen. Dat
doet er mij aan denken dat we dit jaar ook een nieuwe van Unearthly
Trance mogen verwachten.
Op kant B wordt ons geen rust gegund. ‘Ashes to Ashes’ begint met
wat feedback en een doomriff, maar trekt zich dan ook op gang om
weer vette metalpunk te leveren. ‘Blood Like Water’ doet er qua
snelheid weer een schep bovenop, want na een razende minuut zitten
we aan het voorlaatste nummer: ‘Feast Upon’. Het zou over veel
dingen kunnen gaan, maar ik gok op de ondergang van de
muziekindustrie, het is hen alleszins op het lijf geschreven.
Tijdens de loodzware break klinkt het “Down, like fools. Rot
beneath the soil of what once was an empire“. ‘The World
Ablaze’ sluit de plaat op passende wijze af. Het begint slepend met
zelfs een beetje melodie, om over de helft te ontaarden in een
zuiverende Holy Terror-vuurstorm.
Blind to Faith niet voor iedereen? Fuck it, dit is
verplichte kost voor alle new kids (en niet die van
‘Bakpao’) die menen dat de juiste eyeliner en haargel bepalend zijn
of je death-, metal-, dan wel crabcore bent. Punk was een
tegenbeweging en telkens wanneer die gerecupereerd wordt zal er een
zelfreinigend effect optreden. ‘The Seven Fat Years Are Over’ is
hopelijk de vonk die de flashover ontsteekt. En zelfs als het niet
zo is, dan kan het me uiteindelijk nog aan de reet roesten, want ik
weet wie de slimste zijn en Blind To Faith bevestigt dat.
Blind to Faith speelt op 6 maart in The Pits in Kortrijk en op 11
april in Minus One in Gent.
