"Die Mauer ist gefallen", klonk het begin november 1989 in Berlijn. De val van het communisme was een feit en het Duitse volk kreeg eindelijk de soevereiniteit over zijn eigen land terug. Achttien jaar later bouwt de Berlijner Sascha Ring, beter bekend als Apparat, met Walls een briljante muzikale ode aan zijn stad, die haar verleden nog steeds als een loodzware steen om de nek draagt.
De bezettingszones liggen ditmaal niet in handen van Frankrijk, Groot-Brittannië, Amerika of Rusland, maar in die van broken beats, sixtiespop, clicks ’n’ cuts, epische elektronica en symfonische rock. Waar Apparat op vorige albums nog volop de kaart van de minimale dancemuziek trok, bakent hij nu nieuwe muzikale grensgebieden af. Alle wetten en sluimerende dictatoriale beleidsvormen worden in de kiem gesmoord en de fase van deregulering maakt haar intrede. De muzikale landstreken zijn niet meer strikt gescheiden; er wordt vrij bestuurd tussen organische en steriele klanken. Zo mondt het new wave-achtige "Fractales pt. I" heimelijk uit in de profetische piano-elegie van "Fractales pt. II".
De overheersende sfeer grijpt terug naar de tijdelijke détente tijdens de jaren zestig en zeventig, toen de meest dichtgevroren onderhandelingen van de Koude Oorlog leken te dooien en de ontspanningspolitiek even haar intrede maakte. De verfijnde glitchpop van "Like Porcelain" werkt kalmerend en ook de andere nummers zitten vol subtiele geluidsmanipulaties. Er zijn maar weinig artiesten die met hun elektronische muziek zo’n intieme geborgenheid kunnen overbrengen. Luister naar de melancholische popparel "Birds" of naar de verstilde tristesse in "You Don’t Know Me" en stel vast dat de laptopklanken slechts een troostende hand uitsteken en volledig ten dienste staan van de overkoepelende teneur.
Toch zijn er hier en daar nog restanten prikkeldraad terug te vinden. Op sommige nummers behoudt de muziek haar scherpe randjes en kleurt ze buiten de lijnen. Zo lijkt de hidden track wel een slagveld waar de gitaar van My Bloody Valentine-frontman Kevin Shields een tweestrijd aangaat met de knisperende elektronicaklanken van Christian Fennesz. Een uitloper van de terroristische Rote-Armee-Fraktion, zeg maar. Ook in "Limelight" en "Not A Number" zitten enkele tegendraadse geluiden. Toch verslikt Apparat zich niet in zijn eigen koppigheid. De experimenten leveren geen bloederige strooptochten op, ze leiden eerder tot interessante onderhuidse spanningsvelden.
Herstelbetalingen worden op Walls vooral aan de Amerikanen en de Britten uitbetaald. Het
bezwerende "Arcadia" ken gerust als blauwdruk gelden voor de nakende samenwerking tussen Timbaland en Coldplay-zanger Chris Martin. Apparat sluit ook handelsovereenkomsten met Denemarken af; zo neemt Raz Ohara — denk aan een potige Prince of een volwassen Jamie Lidell — op een drietal tracks de vocalen voor zijn rekening. De Deen groeit uit tot de revelatie van de plaat, zijn geraffineerde soulstem vormt het delicieuze laagje poedersuiker op Apparats verrukkelijke boules de Berlin.
Zonder veel artistieke pretentie vindt de Berlijnse elektronicawizard Sascha Ring zichzelf opnieuw uit. Walls is een bijzonder rijke popplaat voor de eenentwintigste eeuw, die de deling tussen elektronisch en akoestisch definitief ongedaan maakt, en het is nu al één van de meest opmerkelijke platen van dit jaar. Apparat für Präsident!
Apparat speelt op 6 juli op Les Ardentes in Luik en op 17 augustus op Pukkelpop in Kiewit, Hasselt.
