“Ok, jongens. We hebben al rockplaten gemaakt, dikke vette EDM-schijven in elkaar gestoken, wat zullen we nu eens doen?” Zo moet het ongeveer zijn gegaan in de Editors-hoofdkwartieren. Waarna iemand opperde: “zullen we anders popsongs schrijven?” En zo geschiedde. Tegen beter weten in.
Want Editors, dat zal toch altijd dat bandje blijven dat ooit door vier studenten studiotechniek werd opgericht, en zich vanaf zijn derde plaat ontpopte tot een bende studioknutselaars pur sang. Natuurlijk weet Tom Smith doorgaans hoe de poten en oren aan een song worden gestoken, maar het was wat de rest van de band er mee deed, dat het zo bijzonder maakte.
Heeft het dan zin om net dà t er van af te halen? Surface, Echo & Sound doet weinig moeite om het antwoord weg te drijven van de evidente ‘neen’. Dit is de minst interessante, minst spannende Editorsplaat sinds die vorige sof, The Weight Of Your Love. En die had dan toch nog enkele geweldige knallers. Hier? Laten we zeggen dat “Call It In” nog een béétje blijft rondzingen in het hoofd, dagen nadat je ’t voor het laatst hebt gehoord. Maar goed, besmettelijk zijn was ook voor COVID geen bewijs van kwaliteit. “The Rush”, die andere single? Instant-vergeetbaar. “Rescue”? “Hey, nanananaa”; dan weet je ’t wel.
Soit, het punt was dus: Editors strippen tot de essentie, en dat blijven tot nader orde en spijt van wie het benijdt de songs van Tom Smith. Het is gek hoe die benadering wel werkte op zijn soloplaat uit 2025, waar ze in alle naaktheid stonden te schitteren, maar hier toch iets meer ingekleed vooral banaal uitvallen. Je merkt het vooral in de ballads als “Butterfly Wings” of de uitgeklede afsluiter “The Hills We Died Upon”: neen.
“Much Love” is dan weer een afleggertje uit de tijd van The Weight Of Your Love. Je hoort het aan de rollende baslijn, de drum die er achter aan hobbelt. Waarom het toen de plaat niet haalde, is helaas ook duidelijk: een “Sugar” is het niet. Dan heeft “Happiness”, vanuit dezelfde echo’s, meer te bieden: roffelende drums, Smiths autoritaire bariton, en natuurlijk die eeuwig doorlopende strum die de onderstroom van deze plaat is. “Seriously” is ergens in de eindspurt de echte, échte popsong, over een riedel die van Counting Crows geleend is, maar Smith geeft het met zijn aparte stembuigingen zijn eigen draai. Het is een laatste pirouette op een sterfhuis: Surface, Echo & Sound is dan al lang dood gevallen.
Laat dit dus de heuvel zijn waarop wij zullen sterven: Editors is een groep die gemaakt is om in de studio te klooien, zijn onvermogen op songschrijfvlak te verbergen met sonische trucjes, zoals je ook The Edge zijn effectenpedalen niet wil afpakken. Het is niet anders.
