Het verhaal van The Meltdown, de tweede langspeler van de Chileense cineaste Manuela Martelli die in Cannes geselecteerd was voor de sectie Un Certain Regard, vergt vooreerst dat het wordt gezien binnen de context van het tijdsgewricht, met name 1992, een periode waarin het Zuid-Amerikaanse land de wonden likte van het bijna twee decennia lang durende schrikbewind van dictator Augusto Pinochet. Het narratief over een 15-jarig meisje dat verdwijnt, is immers niet enkel te lezen als een letterlijk drama en thriller, maar ook als een bespiegeling over de erfenis van een tijdperk waarin mensen geregeld verdwenen. Het contrast met het beeld van het ‘nieuwe’ Chili zit vervat in de opening die het verschepen laat zien van een ijsberg naar Sevilla voor het Chileense paviljoen op de wereldtentoonstelling waar het land een nieuw imago wou uitdragen. Martelli’s film wijst op de worsteling die gepaard ging met dit schijnbaar als vlekkeloos voorgesteld proces. Dat idee spookt doorheen deze sombere film waarin verschillende beelden en situaties steeds terugkeren naar deze donkerte.
De plot wordt grotendeels verteld doorheen de belevingswereld van de negenjarige Inès die in een skiresort in het Andesgebergte inwoont en een vriendschap en fascinatie heeft opgevat voor de oudere Hanna, een vijftienjarige die met haar verschijning nogal wat aandacht trekt. Die aandacht komt van mannen, ook van mannen die daar eigenlijk te oud voor zijn, wat meteen al een ietwat verontrustende sluier legt over alle gebeurtenissen. Na een avond dansen met de neef van Inès verdwijnt Hanna spoorloos en vanaf dat moment verkent The Meltdown de reacties van de omgeving vaak in woordeloze scènes doorheen de ogen van Inès, maar ook – en vooral – gevoelens van verlies en onzekerheid die groeien bij de jonge protagoniste. Ook haar verwarring wordt steeds tastbaarder: de neef wordt weggestuurd en haar grootmoeder drukt haar op het hart aan niemand te vertellen dat ze weet wie bij Hanna was vlak voor haar verdwijning, de reputatie van het hotel staat immers op het spel: “Je weet niks, je zegt niks, niemand zegt iets, niemand weet iets” waarschuwt de oma.
Het is dat zwijgen en toedekken dat als een schaduw over het bestaan hangt, waar de film uiteindelijk om draait en dat de link legt met het voorafgaande tijdperk. Martelli is immers niet echt geïnteresseerd in onderzoeksdaden of een echt speuren naar de oplossing van het centrale mysterie, wel in het traag maar zeker opbouwen van een beklemmende sfeer, mee dankzij haar talent voor raak gekozen composities in contrastrijke belichting – vaak met onderverdelingen door muren of wanden die de personages insluiten – waar een sterk gevoel van eenzaamheid en isolatie van uitgaat. Iedereen heeft geheimen in The Meltdown en de boodschap is duidelijk dat bij uitbreiding het hele Chileense volk geheimen met zich
meedroeg (en draagt?) die nog niet werden verwerkt. Hier en daar wentelt de film zich iets te veel in trage observatie en de extra laag over onverwerkt verleden en ouderschap voelt overbodig en doorkruist aan het eind een beetje de verder netjes opgebouwde toon, maar voor de rest is dit een beheerst en verzorgd werkstukje.
