Altijd spannend als een beloftevolle jonge songwriter het podium van de Rotonde komt inpalmen. Soms is het een saaie teleurstelling en koester je maar beter de plaat. Soms pakt de artiest muisstil het moment. Searows deed met overtuiging dat laatste.
Het concert van Searows was in januari al voor de release van zijn tweede album, Belly of the Whale, uitverkocht. Het project van Alec Duckart uit Portland is dus een beetje een dingetje. Daar kan de steun van onder andere Ethel Cain – en in ons land Duyster – wel voor iets tussen zitten. Het publiek dat vanavond naar de Botanique is afgezakt, is jong en divers en van het type dat als het een artiest omarmt, het dat heel hard doet. Fans die zich speciaal opmaken voor een avond als deze en de hele vriendengroep op sleep nemen om hun even jonge held te zien spelen. De Rotonde is bovendien de perfecte zaal voor deze intieme singer-songwriter die tijdens covid doorbrak met zachtjes getokkelde slaapkamermuziek en pas op dat nieuwe album iets meer arrangementen introduceerde.
Die band vergezelt hem ook op deze tournee. Een mooi ingehouden titelnummer zet meteen de toon. Duckart speelt zijn stem volledig uit. Voor “Kill What You Eat” is het woord ‘delicaat’ uitgevonden – soms een uitgewoond begrip maar niet hier, niet nu. Zelfs met de volledige band die Duckart bij had, wordt er nergens overdreven, enkel mooi ingekleurd om elke song een eigen identiteit te geven. Pas bij “Photograph of A Cyclone”, op plaat ook al een sterktehouder, mochten de drie rond de frontman het volume wat hoger zetten. Het resultaat was prachtig, met een ritmesectie die gelukkig zijn plaats kende en een gitarist die mooi inkleurde. Die unieke stem van Duckart daarboven deden je haren volledig rechtkomen. Een babbeltje slaan op het podium was soms nog moeizaam – al zat het aandachtig luisterende maar ook zwijgende Belgische publiek daar misschien wel voor iets tussen – maar vanaf hij in een song dook, stond Duckart er helemaal.
Ook oudere nummers als “Martingale” en “Coming Clean” kregen een vollere invulling dan hun bijna demosound op het debuut en de verschillende EP’s van Searows. In de Rotonde voor zo’n devoot publiek werkte het, ook al stak de kwaliteit soms een beetje af. Iets wat Duckart zelf ook wel lijkt te beseffen. “End Of The World” werd – met elektrische gitaar – grondig vertimmerd tot het soort heavy slowcore waar wel meer jongere bands zich aan wagen tegenwoordig. De afwisseling werkte bovendien om de variatie erin te houden. Je kan ook maar zoveel slidegitaar aan. Enkel bij “Roadkill” werkte de dromerige elektrische behandeling helaas wat minder.
Als contrapunt zong Duckart “Coming Clean” – pakkender dan de beetje banale plaatversie – en een prachtig kaal ”Dirt” alleen, in bijna direct contact met zijn fans. ” Just like that we’re starting over”, je zou zo geloven dat het kon. Bij die andere single “In Violet” schoot de zaal collectief vol. Searows trok je helemaal mee in het verhaal, de bom van emoties die het nummer is. Het publiek barste los na dit fantastisch hoogtepunt en zelfs de schuchtere zanger leek wat opgetild en tevreden.
En zo wist Duckart zijn schone tweede plaat, with a little help of his friends, overtuigend naar het podium te vertalen. Enkel “Hunter” miste een beetje spanningsboog, al zette het openbarstende “Junie” dat meteen weer recht en vormde zo de ideale aanloop naar de bisronde. “House Song” was de eerste hit van Searows op – waar anders voor Gen Z – TikTok. Het is een nummer als een veilige haven dat duidelijk veel betekent voor heel veel mensen hier. Het was mooi om jonge mensen hier concertherinneringen te zien maken, ook al hebben wij zelf niet de grootste klik met het nummer. En het zou sowieso jammer zijn Searows vast te pinnen op dat eerste nummer. Maar voor even leven we in een hartverwarmende wereld, althans in deze halve cirkel op deze avond in maart.
“’Geese’ is een nummer dat mij heel dierbaar is”, aldus Duckart voor hij zijn afsluiter inzette. Wij kunnen ons daar bij iets voorstellen, bij deze song over zoeken en – nog? – niet vinden. “Like wild geese flying toward something”. Je wilt niet weggaan, je wilt er zijn voor elkaar. In ieder geval waren Searows en publiek er voor elkaar, weliswaar een beetje schuchter nog. Duckart ontweek de evidente valkuilen van het prille toeren en het vollere bandgeluid kleurde de songs mooi in. Om tot een Phoebe Bridgers uit te groeien, moeten er nog wat kilometers gereden worden. Maar er zit veel schoonheid in zoeken en nog niet vinden. Als een bende vogels op weg naar ergens. Ergens onbepaald maar ongetwijfeld prachtig en hartverwarmend.
