De Fantastic Four zijn een beetje wat men ‘box office poison’ noemt. De figuren zijn als striphelden altijd bijzonder geliefd geweest en een van de hoekstenen van het succes van de Marvel Comics, en er waren ook een tweetal afgeleide televisiereeksen die enige cultstatus genieten. Op het witte doek echter slaagde geen enkele adaptatie erin om aan te knopen met voldoende succes aan de kassa om de enorme budgetten te rechtvaardigen. Als deel van de opbouw van de zesde fase in het Marvel Cinematic Universe, wordt het kwartet nu nog maar eens onderworpen aan een nieuwe start, ditmaal met de alomtegenwoordige Pedro Pascal op de affiche en met Matt Shakman (WandaVision, Game of Thrones) in de regiestoel. De kassaresultaten zijn ieder geval bemoedigend: het vakblad Variety berichtte deze week met grote stelligheid dat deze Fantastic Four eindelijk de magere jaren van Marvel Studios doorbrak en de bittere nasmaak van dure flops als Eternals, Ant-Man and the Wasp: Quantumania en Thunderbolts* kon doen verdwijnen.
Wat die ommekeer bewerkstelligde, is zeker het feit dat dit voor het eerst in jaren een MCU-film is die het bekijken écht waard is, dat er voor deze aflevering – zoals Kevin Feige het zelf stelde – eens géén voorafgaand huiswerk vereist is, maar misschien ook dat het verhaal over hoe vier astronauten door een mysterieuze bestraling superkrachten begonnen te ontwikkelen, ditmaal achterwege werd gelaten (en enkel snel geïntroduceerd bij de start), waardoor First Steps zich kan focussen op een ander narratief. Dat narratief is niet vernieuwend, maar de strijd tegen de interstellaire dreiging van de ‘Silver Surfer’ en de aan de Japanse Kaiju schatplichtige ‘Galactus’ biedt genoeg drama en spektakel om twee uur boeiend te blijven. Qua concept doet het allemaal erg denken aan Star Trek: The Original Series (de planeten verslindende dreiging is rechtstreeks gelicht uit de episode The Doomsday Machine) maar zelfs leentjebuur spelen bij betere sciencefiction valt ruimschoots te verkiezen boven de MCU-onzin van de laatste jaren.
Het vlak waarop F4: First Steps echt weet te scoren is ontegensprekelijk het visuele. Er is de retrostijl die al in de trailer aangaf dat het design van de nieuwe Fantastic Four tenminste iets ánders te bieden had dan de saaie huisstijl van de franchise, maar er zijn vooral een paar scènes waarin de origine van de comics omarmd wordt, wat zorgt voor kleurrijk en – ondanks alle CGI – geïnspireerd spektakel. Het is allemaal ook veel lichter en speelser van toon dan de uit de voegen barstende onnozele ‘sérieux’ uit bijvoorbeeld de Avengers-tijdslijn (wil iemand Feige trouwens vertellen dat de talentloze Russo-broers terugbrengen voor Avengers: Doomsday géén goed idee is).
Wat bijblijft is dat The Fantastic Four: First Steps een van de beste scènes bevat die het MCU na al die jaren rijk is: de vroege sequens waarin het team de kosmische tegenstand probeert het hoofd te bieden in de ruimte (met alweer een opmerkelijke knipoog naar Star Trek: The Motion Picture) is spectaculair, opwindend, knap geritmeerd, visueel overzichtelijk en gelardeerd met een paar ongelooflijk knappe beelden. Dat ene kwartier dat ons hier opgediend wordt, is dan ook beter dan alles wat het MCU in de laatste jaren heeft afgeleverd, bij elkaar opgeteld … eindelijk, zou ik zo zeggen.
