Het leven gaat voort, ook als alles voor jou lijkt stil te staan. De zon komt gewoon opnieuw op en een nieuwe dag begint. Dat lijkt haast onredelijk wanneer je net een traumatische gebeurtenis hebt doorstaan. Zo ervaart ook Agnes in Sorry, Baby, de debuutfilm van Eva Victor, die ook het scenario schreef en hoofdpersonage Agnes vertolkt.
In vijf delen volgen we in niet-chronologische volgorde het leven van Agnes. Op een dag vraagt haar literatuurprofessor en promotor om haar thesis bij hem thuis te bespreken. Veel later verlaat Agnes verward en haast verdoofd zijn huis. Ze keert terug naar haar eigen woonst, waar ze aan haar vriendin en huisgenote Lydie vertelt dat professor Decker tegen haar wil zijn hand telkens terug in haar broek stak en dat ze daarna iets voelde binnengaan.
Sorry, Baby toont hoe slechts een paar grensoverschrijdende minuten een langdurig effect kunnen hebben. Hoe seksuele aanranding een blijvende impact heeft op iemands gedrag en keuzes. Het trauma zelf wordt daarbij op geen enkel moment in beeld gebracht, want ook zonder schokkende beelden komt deze gruwel binnen. Victor houdt op veel momenten zelfs doelbewust afstand van de gebeurtenissen en haar personages, en filmt zo vaak door deurkaders of ramen, alsof we binnen gluren. Het drama is bijgevolg heel ingetogen en intiem. Bovendien is er ook – ondanks het onderwerp – veel humor aanwezig, wat niet zo gek is gezien de achtergrond van scenarist en regisseur Eva Victor als comedian. De film voelt hierdoor ook luchtiger aan dan je zou verwachten. Maar net door het niet blijven hangen in de pijn komen de scènes sterker binnen.
Er heerst nog steeds veel onbegrip als het gaat over seksueel geweld en de manier waarop instanties hiermee omgaan laat nog veel te vaak te wensen over. Sorry, Baby steekt niet weg dat zaken zoals verkrachting complex zijn, maar maakt duidelijk dat het ondanks die grijze zone wel degelijk een misdaad is. Daarnaast gaat het drama ook over de kracht van vriendschap en vriendelijkheid. Over de steun die mensen bewust of onverwacht kunnen bieden. Soms wil dit debuut misschien net iets te veel zeggen en krijgt het geheel zelfs bijna een theatergehalte, maar wat het wil zeggen, verdient het absoluut om gehoord te worden.
