Na de release van Love en in afwachting van het in Berlijn bekroonde Dreams (dat bij ons pas op 12 november in roulatie wordt gebracht), kan u vanaf deze week gaan kijken naar Sex – chronologisch gezien het eerste gedeelte van Dag Johan Haugeruds trilogie die is opgezet als eerbetoon aan de stad Oslo.
Sex handelt over twee door twijfels en onzekerheden geplaagde schoorsteenvegers die op een kruispunt in hun leven komen te staan. Alles begint wanneer beide bevriende arbeiders aan de praat geraken tijdens hun lunchpauze en een geheim opbiechten aan elkaar. De ene (Jan Gunnar Røise) bekent dat hij onlangs naar bed ging met een mannelijke cliënt, niettegenstaande hij hetero en gelukkig getrouwd is. De andere (Thorbjørn Harr) vertelt z’n collega op zijn beurt over een bizarre droom die hem blijft achtervolgen, waarin hij verleid wordt door David Bowie, die hem als vrouw aanziet.
In lange tracking shots volgt regisseur Dag Johan Haugerud dit onverbloemde gesprek, een scène van bijna vijftien minuten die meteen de fundering legt waarop de rest van de film is gebouwd. Haugeruds niet afwijkende camera brengt de twee metgezellen in beeld die trachten te begrijpen waar dit op slaat. Deze ongewone ervaringen veranderen immers niet alleen hun kijk op genderpatronen en seksualiteit, maar plaatsen hun leven in een totaal ander daglicht.
Als er één element is dat de verschillende films met elkaar verbindt, is het wel dat er net zoals in Love even open over seks en de daarmee gepaard gaande gevoelens wordt gepraat. In Sex vormt dit de aanleiding voor een film die de kwetsbaarheden tussen mannen en vrouwen onderzoekt en deze tegen de achtergrond plaatst van een economisch welvarend land. Dag Johan Haugerud vond dit naar eigen zeggen een interessant onderwerp om vanuit meerdere perspectieven te benaderen. Zodoende wou hij het verhaal meer gelaagdheid geven, maar hoopt bovenal dat Sex tot nieuwe gespreksstof kan dienen.
Daarnaast kan je uit Sex ook afleiden dat de Noorse cineast nog steeds weinig voelt voor films die worden voortgedreven door de plot, en hij in plaats daarvan de dialogen opnieuw centraal stelt. Al is het een film die voor sommigen meer vragen zal weten op te roepen dan dat er beantwoord worden. Hoewel de kwaliteit van Love en Sex erg schommelt (over het derde luik Dreams kunnen we ons vooralsnog geen mening vormen), vullen de films elkaar op een manier wel mooi aan en winnen ze erbij als je beide delen kort na elkaar ziet.
Wat verder nog opvalt is dat, ondanks de trilogie in nauwelijks tien maanden tijd werd opgenomen, er voor de look van de films wel gezocht werd naar andere visuele invalshoeken. Terwijl Love zich vooral op en rondom het water afspeelde, wordt het verhaal van Sex doorspekt met weide panorama’s en stadsgezichten.
In tegenstelling tot Love, dat vaak heel geforceerd en kunstmatig aanvoelde, heeft Sex een iets sterkere ruggengraat en wordt de prent merkelijk beter in de hand gehouden. Hoewel de toon ook enigszins anders is, brengt dit segment echter vooral meer van hetzelfde, en dat is nog altijd niet genoeg om over naar huis te schrijven.
