Joris Vermassen maakte eind jaren tachtig/begin jaren negentig naam als striptekenaar onder het pseudoniem Fritz Van Den Heuvel. Zijn absurde verhalen kenden een voorpublicatie in Humo en wisten een traditie van Vlaamse stripverhalen te verzoenen met eerder volwassen en surreële humor. Na zes verhalen hield Vermassen het echter voor bekeken en focuste hij zich vooral op zijn carrière als stand-upcomedian en medewerker voor verschillende radio- en televisieprogramma’s.
In de periode 2006-2008 nam hij de stripdraad tijdelijk weer op en werkte hij samen met Simon Spruyt aan de stripreeks De Bamburgers (Vermassen schreef de scenario’s), waarna hij in 2016 een doctoraat in de Kunsten haalde en zijn beeldend werk min of meer heruitvond. Met de beeldroman Het zotte geweld zette hij zichzelf daarnaast als tekenaar opnieuw op de kaart. Het werk draait rond een weinig succesvolle stand-upkomiek die dapper blijft optreden en tussendoor bezoekjes brengt aan zijn zuster in het hospitaal. Naarmate het verhaal vordert, lijken zijn professionele kansen te keren terwijl de kanker die zijn zus belaagt steeds agressiever wordt. In de tekeningen die een een zekere naïviteit uitstralen alsook in het bewust zachtere en beperkte kleurenpalet spreken een kwetsbaarheid en onschuld die het tragische van het verhaal verder ondersteunen.
Lijkt Het zotte geweld losjes gebaseerd te zijn op Vermassens eigen leven (alvast het comedy-gegeven) dan vertrekt Soldaat-hovenier vanuit Vermassens grootvader Aloïs’ ervaringen tijdens Wereldoorlog I, maar Vermassen is intellectueel eerlijk genoeg om zijn andere (inspiratie)bronnen te vermelden. In welke mate feit en fictie door elkaar lopen, is niet duidelijk, al geeft Vermassen aan dat hij zich voor de brieven van het personage Clothilde onder meer baseerde op Oorlogsdagboeken van Virginie Loveling. Clothilde is de vriendin/verloofde van Aloïs van wie hij in augustus 1914 afscheid neemt, nadat hij opgeroepen is. De voornaamste reden dat beide nog niet getrouwd zijn, is dat Aloïs voor zijn oude moeder zorgt, een taak die nu Clothilde te beurt valt.
Hoewel ze behoudens het begin en einde van het beeldverhaal enkel via brieven en gesprekken aan bod komt, is ze een dominante factor in het verhaal. De door en door katholieke Aloïs worstelt immers met zijn seksuele verlangens en belofte van trouw en ziet zich geregeld in verleiding komen wanneer hij andere vrouwen ontmoet. Zijn oude dienstplichtmaat Raymond heeft daar echter minder moeite mee en laat weten dat hij niet langer samen is met zijn vroegere vriendin/verloofde Virginie. De twee beklagen weliswaar dat als ze slechts twee jaar ouder waren geweest, ze niet opgeroepen zouden zijn, maar besluiten van de situatie het beste te maken. Hun leeftijd speelt gelukkig ook in hun voordeel, zo kunnen ze het grootste deel van de oorlog ‘veilig’ ver achter de linies doorbrengen.
De belofte aan Clothilde alsook zijn eigen verlangens blijven Aloïs echter parten spelen, vooral wanneer hij als hovenier aan de slag gaat bij de schilder Monet en daar vriendschap sluit met de meid Marie. Naarmate ze elkaar beter leren kennen, krijgen ze ook steeds meer gevoelens voor elkaar, wat de gelovige Aloïs nog verder in vertwijfeling brengt. Raymond is de enige die weet wat er aan de hand is en hij tracht, vaak vruchteloos, Aloïs van zijn bezwaarde geweten te verlossen. Maar Raymond is ook bitter over wat hem overkomen is tijdens de oorlog en hij worstelt duidelijk met zichzelf en de angst dat hij voor de maatschappij voorgoed afgeschreven is. In de maanden en jaren die volgen, trachten ze er allen het beste van te maken, in de hoop dat de oorlog ooit zal eindigen.
Soldaat-hovenier vertrekt vanuit een raamverhaal dat start en eindigt met Aloïs die naar een werk van Monet kijkt en daarbij terugdenkt aan de jaren 1914-18 en hoe die hem getekend hebben. Doorheen die mijmeringen komt steeds naar voor hoe Aloïs weliswaar kracht haalt uit zijn katholieke geloof, maar er ook onder gebukt gaat en alles wat rondom hem verkeerd loopt zichzelf verwijt vanwege zijn zondige gedachten. Aanvankelijk zijn het vooral zijn brieven aan en van Clothilde die hem staande houden maar gaandeweg moet hij meer steunen op de wereldwijze Aloïs die hem er aan helpt herinneren dat hij ook maar een mens is en dat de last van de wereld niet op zijn schouders valt. Soms overkomen slechte dingen goede mensen zonder dat iemand schuld treft.
Met zijn tweede graphic novel haalt Vermassen niet de impact van Het zotte geweld maar weet hij wel nog steeds fijn te balanceren tussen tragedie en komedie. Ondanks de gravitas van het gebeuren laat hij dat niet overheersen (de grauwe en grimmige verontwaardiging van pakweg Tardi is afwezig) maar kiest hij opnieuw voor een portretschets en toont hij hoe ook achter de frontlinie de oorlog zijn impact had en levens hertekende. Soldaat-hovenier is finaal niet zozeer een oorlogsverhaal als wel dat van gewone mensen die trachten het beste te maken van een ongewone tijd en daarbij elkaar vaak onbedoeld net zozeer kwetsen als dat ze elkaar vergeven en bijstaan.
