Zondag 6 juli :: De coolste van alle popsterren
Net als het laatste restje van een familiefriet bij frituur ’t Dorp in Herselt, is ook de vierde festivaldag van Rock Werchter altijd een beetje knabbelen. Als de weergoden zich ook nog eens van hun ongenadigste kant laten zien, dan weet je dat het moeilijk wordt.
Al bleek dat laatste al bij al mee te vallen – die zware welkomstbui daargelaten.”I’m singing in the rain”, klonk het door de speakers van Klub C voor Wunderhorse aan zijn set begon – alsof de Engelse rockers er toch enig sardonisch plezier in hadden. Maar ach, het uitgeregende publiek liet het niet aan zijn hart komen. Waarom zou je ook, als de band er meteen een bijzonder potige versie van goudhaantje “Midas” tegenaan knalt. Ook het daaropvolgende “Butterflies” was raak: traag wanneer het kon, verschroeiend wanneer het moest.
Toch leek de band de rest van de set wat op zoek. En dan vooral naar een eigen smoel. Zo zijn “Cathedrals” en “Leader Of The Pack” best aardige nummers, maar we hebben ze allemaal al eens eerder gehoord. Ook frontman Jacob Slater wist zich niet echt een houding aan te meten: met zijn witte T-shirt, gouden ketting en ernstige blik profileerde hij zich als coole bink, maar even later wrong hij “Arizona” vakkundig de nek om met zijn overdadige pathos. Ook stoere jongens mogen huilen, daar niet van, maar hier werd het toch een beetje potsierlijk.
Gelukkig nam de set – van amper veertig minuten – daarna wat meer vaart. “The Rope” werd dan wel voortijdig gekortwiekt, het springerige riffje van “Teal” maakte dat meer dan goed. De nerveuze rock van “Rain” – met daarin een flardje “Misirlou” – was daarna een passend slotakkoord. “Do you feel the rain”, klonk Slater onheilspellend in het refrein. Tegen dan was het buiten al lang droog.
Toen Foster The People niet veel later datzelfde podium beklom, voelde je het evenwel meteen: daar komt nattigheid van. Met dat zwarte vestje en die arrogante zonnebril struinde frontman Mark Foster als een volleerde douchebag over het podium. Nu, niets mis met wat gezonde branie in een festivaltent, maar dan heb je maar beter ook genoeg songs meegebracht die zulke vestimentaire keuzes verantwoorden. En die bleken – zoals het weer vandaag op de weide – eerder wisselvallig.
Het Amerikaanse drietal bracht immers zoals gewoonlijk gladde, doodbrave indierock die iets te graag Tame Impala wilde zijn. Toegegeven, ook de geluidsmix zat de heren niet mee: opener “Feed Me” verzoop meteen in veel te luide bassen en ook in “Helena Beat” en “Pseudologica Fantastica” was het graven naar een melodie. Ze kunnen het nochtans hoor: “Houdini” klonk strak, en met het uiterst dansbare “Call It What You Want” kreeg de groep voor het eerst de hele tent mee. Het rommelige “A Diamond To Be Born” ging dan weer helemaal nergens naartoe. Jammer, want zelfs een topsong als “Pumped Up Kicks” kon de boel toen niet meer redden.
Naar The Barn dan maar, waar de vaderlandse dancerockers van Goose hun twintigjarige bestaan kwamen vieren. Gelet op het massaal toegestroomde publiek – tot ver buiten de festivaltent – was dat een feestje dat u niet wilde missen. Zodra die onsterfelijke basintro van “British Mode” door de speakers galmde, wist u weer precies waarom u naar hier was afgezakt: om een uurtje lekker te beuken, te rammen, en te hengsten.
Wat we zondagmiddag in The Barn te zien kregen, was twintig jaar aan zuiver vakmanschap. Verrassen doet Goose natuurlijk al lang niet meer, maar de groep weet wel precies hoe ze een festivalmeute zo efficiënt mogelijk buiten westen kunnen tikken. Een bloemlezing: een hyperkinetisch “Can’t Stop Me Now”, de instrumentale oerstomp “Black Gloves”, en een buitengewoon smerig “Bring It On”. De verschroeiende finale van “Words” gaf wie toen nog rechtstond de genadeslag. Afsluiten deed de band zoals gewoonlijk met het filmische “Synrise”, en eveneens zoals gewoonlijk resulteerde dat in acht minuten collectieve extase. De gesprekken met UNESCO zijn gaande.
Het contrast kon bijna niet groter zijn in Klub C, waar de Belgisch-Chinese knoppenkunstenaar Bolis Pupul aan zijn set begon voor een quasi lege tent. Niet verwonderlijk: de intimistische klankportretten die Pupul (echte naam: Boris Zeebroek) het eerste kwartier met zijn klavier schilderde, zijn nu niet bepaald wat je noemt “festivalmuziek”. Heel mooi, dat wel. In opener “Letter To Yu” zat een krijtstreepje Brian Eno, in “Neon Buddha” een vleugje Kraftwerk. Voor de spaarzame aanwezigen zat er niets anders op dan geruisloos mee te wiegen.
Maar wie Pupul een beetje kent, weet dat hij zijn sets gestaag opbouwt naar een hoogtepunt. Popsong “Completely Half” – herkenningsapplaus! – mocht nog dienen als publieksopwarmer, maar nadien werd het Pupul pas echt menens. Van de mokerende techno in “Kowloon” tot het scheurende “Cantonese”: de subtiele beats die hij al de hele avond door zijn songs weefde waren plots niet meer zo subtiel. De intussen iets talrijkere aanwezigen konden eindelijk ongeremd meedansen.
Voor het einde van dit raarste feestje van deze Rock Werchter-editie kregen we nog een aardedonker uitstapje naar het Berlijn van Bowie (“Spicy Crab”) en een gastoptreden van een gemaskerde Sarah “Salah” Zeebroek, die haar broer tijdens “Ma Tau Wai Road” kwam versterken. De toevallige passant begreep er wellicht geen snars van, maar voor wie méé was, was dit een prachtige ode aan buiten de lijntjes kleuren.
Ook het volgende feestje was er een van Belgische makelij. Voor de gebroeders Dewaele straks het hoofdpodium zouden afsluiten met een jubileumset als 2manyDJs, mochten ze eerst nog even The Barn opwarmen in de gedaante van Soulwax. Visueel oogde dat alvast verbluffend: met die ijzeren stellingen en elektronische apparatuur had het podium iets van een futuristische bouwwerf. Wanneer de band – met drie drummers – dan ook nog eens van wal stak met een overrompelende versie van “Krack”, voelde ook je kleine teen dat het hier vandaag wel goed zou komen.
En toch gebeurde dat niet. Toch niet helemaal. Was het een kwestie van “verkeerde moment, verkeerde plaats”? Waren we zelf al afgestompt door de overdaad aan harde beats de voorbije uren? Stephen Dewaele was nochtans goed bij stem, de muzikanten speelden strak, en de soundmix was kraakhelder. Toch voelde de set van Soulwax wat hermetisch, mechanisch, afstandelijk zelfs. Alsof je naar een live-uitzending op televisie zat te kijken; het zag er allemaal prima uit, maar het kroop niet onder je vel.
Dat er zo’n sterke nadruk lag op nieuw, onuitgegeven werk zal ongetwijfeld ook niet hebben geholpen – en dat “Missing Wires” daardoor op stal bleef al zeker niet. Het dreunende nieuwtje “Hot Like Sahara” was nochtans best lekker, en ook “Idiots In Love” en “New Earth Time” hebben we onthouden – al kwam dat vooral omdat die songtitels op de schermen werden geprojecteerd. Aan het einde kregen we wel nog wat knipsels uit hun bekendere catalogus, en een fenomenaal uitgesponnen “NY Excuse”. Een pleister op de wonde, heet dat.
Gelukkig was daar al snel Olivia Rodrigo om alle wonden – en vooral gebroken tienerharten – te helen. Amper tweeëntwintig lentes jong en ze mag het hoofdpodium van Rock Werchter al afsluiten, als jongste headliner ooit. De discussie over wat “zo’n popprinsesje in hemelsnaam te zoeken heeft op het grootste rockfestival van het land”, gaan wij hier wijselijk uit de weg. Tijden veranderen nu eenmaal, en zo’n popprinsesje trekt vandaag de dag blijkbaar meer publiek dan de zevenendertigste passage van Pearl Jam.
Meer dan een kwartier had de zangeres overigens niet nodig om te bewijzen dat ze haar plek op dat grote podium gewoon had verdiend. Opener “Obsessed” was nog een opwarmertje, maar een gespierd “Ballad Of A Homeschooled Girl” en het massaal meegekweelde “Vampire” veegden de laatste twijfel van tafel. Dat ze daarna haar grootste hit “Driver’s License” als vierde nummer van de set prijsgaf, getuigt alleen maar van lef.
Lef, humor, en zelfrelativering, dát is de kracht van Olivia Rodrigo. Ze lijkt zelf ook te beseffen dat ze met haar ironische puberpunk (“Bad Idea, Right?”, “Love Is Embarassing”) een stuk cooler is dan alle andere popzangeressen, die alleen maar melige liefdesliedjes zingen. Maar tegelijk was dat precies wat Rodrigo deed in het tweede deel van haar show: melige liefdesliedjes zingen. “You betrayed me / And I know that you’ll never feel sorry / For the way I hurt, yeah”, klonk het in “Traitor”. Laat ons zeggen dat die tekstflard nét wat meer leek te leven bij de jongere generaties.
In de bisronde sloeg de punker in Rodrigo evenwel vierdubbel terug. Eerst met de heerlijke riff van “Brutal”, daarna met het giftige “All American Bitch” – over hoe vrouwen moeten voldoen aan onrealistische en vaak tegenstrijdige verwachtingen. Het aan Paramore schatplichtige “Good 4 You” en breakup-anthem “Get Him Back” schopten u tot slot de nacht in. Dat laatste zong Rodrigo door een megafoon vanop een ladder. Misschien is ze dan toch de coolste van alle popsterren.
En zo werd Rock Werchter vijftig. Zonder veel grote oude namen, maar net met veel zin in de toekomst. Zie we Olivia nog terug? Wordt Yungblud de knaller? Of staan hier volgend jaar toch weer gewoon Pearl Jam en/of Red Hot Chili Peppers? All bets are off; maar één ding is zeker. The best fucking festival in the world (dixit Guy Garvey van Elbow) staat er nog altijd.
En verder was zoals ook vorig jaar, zoals op Glastonbury en talloze andere festivals, niet Bob Vylan het verhaal, maar had het Gaza moeten zijn. Het zou niet aan artiesten moeten zijn om “free Palestine” te schreeuwen, omdat onze politici die boodschap al lang hadden begrepen. Zolang dat niet het geval is, kan iedereen met een platform, ook dit medium, niet anders dan mee zijn verontwaardiging uitschreeuwen.
Free Palestine, dus, omdat niets anders in het licht van deze genocide belangrijker is. Ook geen festival. (mvs)
