Voor DIRK. schreef Jelle Denturck een hit. Voor Dressed Like Boys doet hij nog beter: met “Stonewall Riots Forever” schreef hij een anthem.
En dat is nodig. Konden we de laatste decennia nog denken dat de aanvaarding van de LGBTQIA+-gemeenschap positief geëvolueerd was – hoewel we er nog lang niet zijn – dan is er de laatste tijd opnieuw een bekrompen reflex in opmars om alles wat afwijkt van de cis-norm (voor zover we van een norm kunnen spreken) te onderdrukken.
Alles is opnieuw gepolariseerd, zoals het ook nog was op die ene avond op 28 juni 1969, toen de New Yorkse politie de Stonewall Inn (waar minderheden zichzelf mochten zijn) binnenviel. Zulke raids waren toen schering en inslag. Maar die avond vochten de onderdrukten terug en het protest dijde uit over de rest van Amerika en uiteindelijk de wereld. Daarom vieren we ook nu nog jaarlijks de veelkleurige Pride in verschillende steden als herinnering dat je voor rechten moet blijven vechten.
En dat is wat Dressed Like Boys ons in een werkelijk prachtig nummer in herinnering wil brengen. Het begint heel klein en de combinatie van Denturcks zang en pianospel klinkt bij momenten als de Sufjan Stevens ten tijde van Illinoise. Maar hoe langer het nummer duurt en de cello van Frederik Daelemans (bekend van o.a. Tamino en Meskerem Mees) zich in de debatten mengt voel je de song en de overtuiging onstuitbaar groeien tot een krachtig meezingmoment waardoor je jezelf meteen ook een kop groter voelt. De onderdrukking maakt plaats voor onbeschaamd jezelf zijn.
Dressed Like Boys wordt met elke single maar beter en beter. “Stonewall Riots Forever” is ingetogen, groots en meeslepend. Het wachten op dat debuutalbum tot eind augustus gaat nog héél lang duren.
