Swimming Home, het eigenzinnig langspeelfilmdebuut van de Brit Justin Anderson, is losjes geïnspireerd op de gelijknamige roman van Deborah Levy, die destijds werd genomineerd voor de Booker Prize. De voormalige reclamefilmer verschuift de intriges van de Franse badplaats Nice naar het zonovergoten Griekenland, maar drukt vooral zijn persoonlijke stempel op dit bronmateriaal.
Het desoriënterende camerawerk en de nerveuze klankband maken van bij de eerste beelden duidelijk dat dit een film wordt die buiten de lijntjes zal weten te kleuren en durft te spelen met onze verwachtingen.
De surrealistische en donker grappige prent vertelt over een koppel wier huwelijk zwaar op de proef wordt gesteld. Isabel (Mackenzie Davis) is een oorlogsfotografe die het lastig heeft om het werk van zich af te schudden. Haar echtgenoot Joe (Christopher Abbott), een zwijgzame schrijver uit Bosnië, was ooit een rijzende ster in de literaire wereld, maar gaat tegenwoordig gebukt onder een knoert van een writer’s block.
Wanneer het in gezelschap verkerende stel arriveert bij hun idyllische vakantiehuis, komen ze daar meteen voor een verrassing te staan (een mysterieuze jonge vrouw drijft poedelnaakt in hun zwembad). De schaamteloze Kitti – de katalysator van het verhaal – blijkt een goede kennis te zijn van Vito, de beheerder van de villa. In een impulsieve bui besluit Isabel om de botaniste een plaatsje aan te bieden in het gastenverblijf. De grote invloed die deze laatste uitoefent op het gezin jaagt de temperatuur al snel de hoogte in, waarmee ook de verhoudingen op scherp worden gezet.
Onder de glinsterende oppervlakte van Swimming Home schuilt een even abstracte als raadselachtige film die de verborgen kantjes van de menselijke psyche blootlegt. Debuterend regisseur Justin Anderson vertrekt natuurlijk vanuit een gekend gegeven. Het is niet de eerste keer dat de relatie van een ogenschijnlijk normaal liefdespaar verstoord wordt door de aanwezigheid van een indring(st)er en de onderhuidse spanning hierdoor tot uitbarsting komt. Toch weet de cineast, wiens achtergrond in de beeldende kunsten merkelijk voelbaar is, zijn eigen accenten te leggen.
Swimming Home, dat vaag echo’s oproept aan Pier Paolo Pasolini’s Teorema en het recent gerestaureerde La Piscine, is rijk aan symboliek en vreemde toespelingen. Veel scènes in de zinderende hitte zijn geladen met een sensuele spanning. Andere worden doorspekt met korte dansopvoeringen – die Isabels gedachtegang illustreren – en vaak worden de personages ook slechts gedeeltelijk, in close-up, of in een uithoek van het frame in beeld gebracht. Dat alles rijmt wonderwel met het onvoorspelbare karakter van de film, waar overigens moeilijk vat op te krijgen valt. Hoewel er op het eerste zicht misschien weinig verbindende factoren te vinden zijn, krijgt alles geleidelijk aan toch een plaats en
betekenis. We moeten ook zeker stilstaan bij de sterke rolbezetting. Hoe overtuigend Mackenzie Davis en Christopher Abbott (tevens uitvoerend producent) ook mogen zijn: de meest opvallende, in het oog springende vertolking in het broeierige Swimming Home is zonder twijfel toe te schrijven aan Ariane Labed – de echtgenote van succesregisseur Yorgos Lanthimos.
Een buitenbeentje uit de huidige programmatie dat beslist het ontdekken waard is.
