“I think therefore I am” citeert Billie Eilish René Descartes, terwijl ze allerlei junkfood steelt in een leeg shoppingcenter in de bijhorende videoclip.
“Therefore I Am” is het vierde losse nummer dat Eilish op een jaar tijd loslaat, en het is het eerste dat weer meer aansluiting vindt bij haar debuutplaat When We All Fall Asleep, Where Do We Go? “All I Ever Wanted” was van een bloedmooie broosheid, “No Time To Die” van een wereldse wijdsheid (en het beste Bondthema van deze eeuw), “My Future” dromerig jazzy en breekbaar breezy – een verrassend optimistisch buitenbeentje waarvan de ziljoen fans voor het eerst niet écht wisten wat ermee aan te vangen.
Met “Therefore I Am” keert Eilish dus terug naar de lijzige en stekelige pop die haar tot een Fenomeen maakte. Maar dan duidelijk gerijpt tegenover dat debuut, zoals dat gaat met artiesten met een visie. Wie haar na die vier, diverse, nummers een hype blijft noemen, mag als straf de Vlaamse canon binnenkort drie keer overschrijven. Met “Therefore I Am” maakt ze immers een straf klavertje vier rond.
In “Therefore I Am” rekent Eilish af met al wie een Mening heeft over hoe ze zich moet gedragen of er moet uitzien. Eerder beet ze al fel van zich af wanneer ze wederom in het vizier van body-shamers kwam. Dit nummer en de bijhorende videoclip lijken een opgestoken middelvinger te zijn: in een leeg shoppingcenter grist ze een pretzel, donut, frieten en enkele bekers frisdrank mee. “Eat that”, als het ware.
Van een nieuw album is nog geen sprake. Haar broer en vaste producer Finneas liet al verstaan geen album te zullen uitbrengen zolang de pandemie rondwaart. Handig meegenomen dat het ook de druk wat wegduwt, maar met een vierde nummer op rij dat dit niveau haalt, zijn ze die druk, net als de eigen hype, al lang voorbij.
