Lob / Rochette / Legrand :: De ijstrein

De ijstrein maakt furore. Nadat het concept van het verhaal al in 2013 tot een film leidde, pleurde Netflix dit voorjaar ook de gelijknamige tv-serie online. Niet onlogisch dat Casterman nu uitpakt met de publicatie van de integrale strip, een trilogie waarvan het eerste deel begin jaren tachtig verscheen. Goed nieuws voor wie graag een portie sombere sciencefiction op zijn bord krijgt.

Dat is uiteraard wat kort door de bocht, maar het is de meest compacte manier om De ijstrein te omschrijven. Het verhaal speelt zich af op een trein met 1.001 wagons die zich met wat nog rest van de samenleving een weg baant doorheen eindeloze sneeuwvlakten.

Tot de overlevenden van de grote ecologische ramp die aan de eindeloze treinrit voorafging, behoort een zekere Proloff, die in een van de achterste wagons woont. Hij heeft het gewaagd om zich, met risico voor eigen lijf en leden, langs de buitenkant van de trein naar de voorste wagons te verplaatsen. Daarmee wordt een grote overtreding begaan. Het is immers niet omdat de samenleving zoals we die kennen ingestort is, dat het laatste restje mensheid uit gelijken zou bestaan.

De komst van Proloff blijft niet zonder gevolg. Hij kan niet zomaar teruggestuurd worden: als de man een of andere vuile ziekte met zich meedraagt, is het risico te groot dat die verspreid raakt in andere delen van de trein. Ook Adeline Belleau heeft hem opgemerkt. Zij maakt deel uit van een groep die ijvert voor de integratie van de ‘staarters’, zoals mensen uit de laatste wagons genoemd worden en tracht bij Proloff te raken om samen met hem haar idealen te verwezenlijken. Niet evident wanneer de verschillende groepen op gespannen voet met elkaar leven. Er vond eerder al een bestorming plaats, zoals de passagiers vooraan de trein het gebeuren noemen. De ‘staarters’ spreken eerder over de grote slachting.

Bovendien zorgt de wel heel langdurige treinreis ervoor dat niet iedereen alles even goed op een rijtje heeft. Er is bijvoorbeeld een Broederschap van de Machine ontstaan, waarvan de leden de heilige Loco aanbidden, de krachtige trein zonder wie de mensheid helemaal gedoemd is. Uit schrik voor het vertragen van de trein, groeit de roep om de staartwagons los te koppelen.

Deze kleine samenleving op wielen vormt een fraaie en confronterende metafoor voor onze wereld, zelfs al zijn er bijna vier decennia verstreken sinds Jacques Lob met het verhaal op de proppen kwam.

Vanaf deel twee hanteert Legrand, die onder meer de Kakkerlakkenkiller voor Tardi schreef, de schrijverspen, met wisselend succes. Jean-Marc Rochette weet een en ander nog steeds uitermate sfeervol in beeld te brengen, maar verhaaltechnisch boeten de twee laatste, en aanzienlijk kortere, verhalen enigszins aan kracht in. Er zijn nog wel enkele opvallende plottwisten, maar deze delen moeten het zonder het overdonderende effect van het eerste deel stellen.

Laat dat echter geen reden zijn om, flauw mopje, deze trein te laten passeren. Alle delen zijn zeer lezenswaardig en deze integrale uitgave is meer dan gerechtvaardigd. Het is dan ook niet meer dan normaal dat deze inhaalbeweging gemaakt wordt. Lange tijd was De ijstrein immers zelden of nooit terug te vinden in favorietenlijstjes en was enkel het eerst deel in het Nederlands beschikbaar, waarbij je dan nog op zoek moest in de tweedehandsbakken. Tijd voor erkenning voor deze moderne klassieker!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − 2 =