Met ‘Frankly, my dear, I don’t give a damn’ trok Gable in de filmklassieker Gone With the Wind een dikke vette streep onder zijn relatie met Scarlett O’Hara. Neil Young begraaft met het nummer “Vacancy” op dezelfde gelaten wijze zijn relatie met Carrie Snodgress.
Meer dan 40 jaar bleven “Vacancy” en het bijhorende album Homegrown onuitgegeven op de plank liggen. Te pijnlijk om naar te luisteren, vond Young. Nu geeft hij het album toch een kans. “It’s actually beautiful,” laat hij ons weten in de perstekst.
Een aflopende liefde als thema van de plaat schemert door in de teksten. De holle blik in de ogen van ‘de andere’ in dit nummer is vals en onbetrouwbaar. ” I look in your eyes and I don’t know what’s there/You poison me with that long, vacant stare/You dress like her and she walks in your words”. De vrouw die hij ooit beminde is er niet meer. Nu rest er enkel nog een kopie, een simulacrum van zijn ooit bewonderde geliefde die nu een koele minnaar blijkt te zijn. Wie is ze eigenlijk?
Opgenomen in dezelfde turbulente periode in Young’s leven als de rest van de zogeheten Ditch Trilogy klinkt “Vacancy” even potent als de nummers op klassieker On The Beach. Vorige single “Try” klonk eerder akoestisch als een lieflijke herderskout, nog dromend van een gelukkige afloop. In “Vacancy” laat Young zijn gitaar sneren naar de afvallige geliefde. Korte, in het rond gestrooide venijnige gitaarlicks worden afgewisseld met een puike solo op de mondharmonica. Op het eind krijg je een kenmerkend meanderende solo die als de ondergaande zon knispert op onze huid tijdens landerige zomerdagen als deze.
Laat er geen misverstand over bestaan: dit nummer mag u situeren aan de eindhalte van de relatie, met een Neil Young die al even venijnig als in goede doen is.
