No rest for the wicked. Dat lijkt PJ Harvey ons duidelijk te willen maken op haar cover van “Red Right Hand”.
Het is één van de meest roemruchtige romances uit de popmuziek: die tussen Nick Cave en PJ Harvey. Daar heeft de betoverende, sensuele clip van Henry Lee veel mee te maken, net als de uitgesproken karakters van beide artiesten. Maar natuurlijk ook hun artistiek talenten. Twintig jaar later komen die – onrechtstreeks – opnieuw samen op de soundtrack van Peaky Blinders. “Red Right Hand” (Let Love In) was in 1994 de doemprediker Nick Cave op z’n best. Groezelige stegen en cafés waar je beter niet komt bepaalden de sfeer. PJ Harvey maakt er – samen met Flood – iets helemaal anders van. De dreiging kruipt onder de huid, en is meer naar binnen dan naar buiten gericht.
Ze schurkt daarbij ietwat tegen Soap & Skin en zelfs Grouper aan, al verwijst ze uiteraard nog steeds vooral naar zichzelf (deze cover had zo op White Chalk gekund). De piano zit onder de spinnenwebben. De stem van Harvey kleurt vaalbleek, klinkt soms in meervoud alsof het spookt in haar hoofd. De spookachtige achtergrondgeluiden doen traag een rilling over je rug kruipen. Ook al stijgt het volume nooit, rust is een verlangen dat niet ingelost wordt. Toch laat je je gewillig meenemen. Kalm, aan de hand van Harvey, daal je zo verder af in haar ijzige koortsdroom. PJ Harvey doet je tegelijkertijd klein, onbehaaglijk en ontroerd voelen.
