Florence Welch van Florence + The Machine is een specialleke. Haar demonen bestrijdt ze op blote voeten op het podium. Waar ze drie jaar geleden op How Big How Blue How Beautiful de schuld nog op anderen afschoof, steekt ze nu haar hand in eigen boezem. De redenen voor die magische duivelsuitdrijvingen deelt ze op High As Hope, haar vierde plaat.
De keren dat Florence Welch door kenners van het genre als hoogpriesteres van sentimentele pop beschreven werd, kunnen wij niet meer tellen. Voorlopig houdt dat beeld stand. In “Hunger” gaat ze te biecht, en deelt ze haar diepe, donkere geheimen over een eetstoornis. Geheimen die eigenlijk voor haar eigen poeziëalbummeke bedoeld waren. Sharing is caring, dat heeft Florence maar al te goed begrepen. Waar haar vorige platen de aandacht trokken met grote emotionele bombardementen, komt de kracht nu van binnenin. Met “Grace” vraagt ze vergiffenis aan haar jongere zus, wiens verjaardag ze verknalde. Oprechter komen verontschuldigingen niet.
De aanbidding schuilt in “Patricia”. Voor Welch is zij My North Star, wij moeten Patti Smith zeggen. Florence + The Machine weten als geen ander hoe ze in elk lied een voetje stampmoment kunnen verstoppen. Ook het achtergrondkoortje blijft scoren. Op dat vlak weinig verandering. Dat Florence Welsh naast dansbeest toch ook een huismus is geworden blijkt uit “South London Forever”; “I thought it doesn’t get / Better than this / There can be nothing / better than this / better than this.”. Nergens beter dan thuis, nietwaar?!
Niet alleen chaos maar ook grote emoties hebben een permanente plek in het leven van Florence Welch. Maar waar haar vorige plaat de hartenzeer centraal stelde, lijkt nu de rust over Florence + The Machine te zijn neergedaald. Na haar laatste tour dook ze meteen de studio in plaats van haar bed in. Geen drugs, geen drank, enkel goesting om muziek te maken. Die volwassenheid proef je in de songs, niet in het minst door Florence haar vocale fors. Maar ook door de vrienden die ze bij de plaat betrok. Een beetje Kamashi Washington en Jamie xx lijken “June” wonderen te doen.
Het leven is geen grote Bond-Zonder-Naamkalender en dat hoef je Florence + The Machine ook niet meer wijs te maken. Gelukkig zijn is geen pretje. In “No Choir” schaakt ze met de positieve en negatieve aspecten van het grote podium. Met “Big God” doet ze haar opperste best om met haar beide voeten op de grond te blijven. Een lied over een onbeantwoord smsje en een gat in haar ziel. “You keep me up at night
To my messages, you do not reply.” Je kunt van Florence zeggen wat je wil, maar een gevoel voor drama is haar niet vreemd.
Een plaat om op te dansen, om mee te zingen, zelfs een aha-erlebnis kun je erin tegenkomen. Helend voor millenials. Zalvend voor zichzelf. In therapie gaan bij Florence Welch is bij momenten scherp, vaak duister en altijd bijzonder dansbaar. Haar beste album is het voorlopig nog niet. Maar dat schept eerder meer verwachtingen voor de toekomst van Florence + The Machine dan negatieve gevoelens bij deze laatste nieuwe plaat. Haar problemen lost ze lied per lied op, maar haar wilde haren lijkt ze nog lang niet kwijt.
