Minder punk, meer folk. Bramwell zoekt aansluiting met een vervlogen soloverleden.
Enkel doorwinterde fans zullen zich nog herinneren dat John Bramwell lang geleden (voor hij frontman van I Am Kloot werd) een bescheiden solocarrière had. Onder de noemer Johnny Dangerously — niet meteen de meest originele keuze — schreef hij een kleine parel bijeen, genaamd You, Me And The Alarm Clock. Het soloalbum dateert van 1989, al wekte een heruitgave in 2012 een hernieuwde belangstelling voor Bramwells eigen werk op. De Mancunian heeft vandaag iets minder punk in de aderen, maar klinkt weliswaar nog krek hetzelfde als de onstuimige twintiger die hij ooit was.
Het nieuwe soloalbum Leave Alone The Empty Spaces voelt in vergelijking met het oude werk een pak gemoedelijker aan, maar heeft weinig aan onderliggende drijfkracht ingeboet. Bramwell stuwt nog steeds op dezelfde basisingrediënten voort: de glasheldere stem laat zich meteen opmerken, een scherp appel dat aardig tegenover het milde gitaartimbre afsteekt. “Who Is Anybody?” voelt meteen als vertrouwd terrein, met een klassieke songstructuur en een zanger die dicht op de huid zit. Bij “Times Arrow” vinden we een gelijkaardige eenvoud terug, met beklijvende strofes, een stroperig refrein en kleine weerhaakjes in de melodie.
Ongewoon aan Leave Alone The Empty Spaces is dat de composities nauw bij folkmuziek aansluiten. De briljante instrumentale opener “A Field Full of Secrets” is daar getuige van, alsook het Bert Jansch-achtige gitaargetokkel van “Who Is Anybody?”. Verder op het album vinden we een vleugje Matt Elliott terug, in een treurige monoloog die niettemin met Bramwells oude thematiek raakpunten vindt: “Those without a dream / those whose dreams are all they are / wish upon a distant star / in a corner of the sky”. Alleen bij “From The Shore” krijgt de luisteraar een brok vintage I Am Kloot voorgeschoteld, pretentieloze rock met een karaktervolle orkestratie.
Waar Bramwells soloalbum in het geheel der dingen te plaatsen? Zoekt de Britse singer-songwriter aansluiting met z’n eigen verleden of is het eerder een reeks van backtracks die eindelijk het daglicht zien? De kwaliteit van de songs wijst de tweede verklaring af en doorheen Leave Alone The Empty Spaces voel je Bramwells ambitie om wederom zijn eigen ding te doen en de tastbaarheid van muziek in de verf te zetten. Hij doet dat uitstekend met “Leave Alone The Empty Spaces”, spelend met het onherroepelijke vergaan van de tijd in de tekst. De toon is persoonlijk en reikt onderwerpen als afscheid, verdriet en de fonkelende sterrenhemel aan. Waar duisternis is, vindt men ook een bron van licht: het is een manier van kijken naar het universum die Bramwell al lang in zich meedraagt.
Leave Alone The Empty Spaces is koren op de molen van de schare fans die Bramwell en I Am Kloot al enige jaren volgen. Het album combineert de karakteristieke stem van de zanger met een reeks smeulende composities. De knipogen naar folk nemen we er graag bij. Bramwell is na negen songs al uitverteld: Leave Alone The Empty Spaces is daarmee geen definitief statement, eerder een hunkering naar meer.
