Een van de verrassende debuten van 2016 was Kyle Craft, die met zijn swingende swamp-rock-‘n-roll op Dolls Of Highland vlammende portretten van het betere geslacht maakte. Nu breit Craft daar een vervolg aan, ook al bij Sub Pop. Kan niet missen?
Regelrechte vampen waren het, de vrouwen op Crafts Sub Popdebuut Dolls Of Highland, die mannenharten als ontbijt aten, en hij aanbad ze, of ze nu in zijn bed lagen of door zijn koortsdromen spookten. “Nergens iets als bitterheid te bespeuren”, schreven we daar anderhalf jaar geleden over. Blijkt nu dat hij die bitterheid opspaarde voor plaat nummer twee, terwijl net die verfrissende “fuck it, we hebben ons plezier gehad” een van de elementen was die de eerste de moeite maakte. Nu zingt hij van “Yeah you suck life out of what’s around you, but you won’t be sucking nothing out of me” op “Fake Magic Angel”. Tja. Die titel alleen al.
Op opener “Fever Dream Girl” haalt Craft wat hij waarschijnlijk als zijn beste metaforen voor “zij” beschouwt boven. Een korte bloemlezing: “Was she the train wreck/Was she your last drag/Was she the little piece of mind you thought you wanted”. Dat, maar dan bijna drie minuten lang. Nog goed dat het muzikaal wel boeit, met die scheurende gitaren en opzwepende drumlijn. “Heartbreak Junkie” is van hetzelfde laken een pak: lyrisch gezien een pover beestje, maar puur muzikaal wel passend ergens op de achtergrond in een rokerige kroeg. Zo’n beetje de scène die de cover van Full Circle Nightmare wil impliceren, quoi.
Instrumentaal loopt alles gesmeerd, met gierende gitaren die toch de ruimte laten voor swingende pianoriedels, met harmonica en blazers op de juiste plaatsen, en met een drum die er op de snelle nummers serieus de zweep op durft te leggen (“Fever Dream Girl”, “Belmont (One Trick Pony)”). En ja, er valt opnieuw een en ander te zeggen voor Crafts straffe, onvermoeibare strot, die nog altijd gezwind door alle bochten raast die hij kon indenken, al moeten we eerdere vergelijkingen met Freddie Mercury maar beter achterwege laten.
Nog goed dat het geluid dus mee wil, maar jammer dat het geheel die mystiek van het debuut mist. Nu is alles wereldser, en ijsberen de verhalen wat geïrriteerd rond in de songs, in plaats van ermee versmolten te zijn. Misschien vat Craft het zelf nog best kernachtig samen, op het verder puike “Exile Rag” (straffe refreinmelodie): “When you realize the new you is a drag”. Maar enkele keren schiet hij met zijn sarcastische vitriool net zo goed raak. Op de nieuwe vent van z’n oude vlam, bijvoorbeeld, op afsluiter “Gold Calf Moan”: “I get it boy, you’re the perfect man/But that kind of loving takes two”. Ha!
We hadden na Dolls Of Highland goeie hoop voor Kyle Craft, maar op Full Circle Nightmare tapt hij eigenlijk gewoon minder sterke brouwsels uit eenzelfde vaatje. De hoogtepunten indachtig zou spreken van “terug naar af” een brug te ver zijn, maar stilstaan is toch achteruitgaan.
