De theatrale durf van de experimentele band The Legendary Pink Dots was een fikse inspiratiebron voor het punkcabaret van The Dresden Dolls. De Dolls namen de Dots mee op Duitse tournee, alwaar hun beider vocalisten Palmer en Ka-Spel de eerste plannen smeedden tot een samenwerking. Die manifesteert zich nu een decennium later onder de noemer I Can Spin A Rainbow.
The Legendary Pink Dots vallen onmogelijk in een vakje te plaatsen, maar ook Palmer begon op haar laatste officiële langspeler Theatre Is Evil steeds meer buiten de lijntjes te kleuren die ze destijds met het oeuvre van de Dolls uitgetekend had. Op deze atmosferische plaat kruisen hun paden elkaar mooi middenin: het werk klinkt minutieuzer uitgewerkt en avant-gardistischer dan wat Palmer tot nu toe bracht, maar meer ingehouden en intiemer dan de platen die Ka-Spel met de Dots maakte. Een mooie hybride vorm die een toonbeeld is van het wederzijdse respect dat beide artiesten voor elkaar voelen.
Ka-Spel speelt in de opener “Pulp Fiction” meteen met je verwachtingspatroon: de wavy parlando met een zenuwachtig hypnotiserende synth wordt onderbroken door vlagen van licht-industriële psychedelica. Het is een track die terugblikt naar het eightiesverleden van The Legendary Pink Dots en ook gelijk de meest expliciet aan zijn oeuvre te linken track is. Deze aftrap is meteen ook de meest elektronische track op de plaat, die blijft flirten met het theatrale en avant-gardisme, maar verderop ook opvallende simpliciteit en geborgenheid toont. Zoals op het klassiek gearrangeerde “Shahla’s Missing Page”, waarin je je bij momenten eerder bij een nieuwe coöperatieve van Nick Cave en Marianne Faithfull waant. Samen met het feeërieke “Beyond The Beach” is het de song die het nadrukkelijkst Palmers signatuur draagt.
Beide invloedssferen wisselen elkaar niet gewoon beleefd af, maar vormen tussenin ook een aantal echte samensmeltingen waarin beide prettig gestoorde geesten een ware fantasiewereld scheppen. “The Clock At The End Of The Cage” schetst een Burtonesque duistere fantasie waarin Palmer als de geest van een sprookjeskoningin ronddwaalt. Het net onder tien minuten afklokkende “Prithee / Liquidation Day” begint als een hartroerende ballade, maar wordt middenin gefilterd tot een carnavaleske stoomorgelriedel. Hoewel deze nummers een zeer duidelijk narratieve laag hebben, onderdrukt deze de muzikale waarde niet.
Op muzikaal vlak drijft “The Shock Of Kontakt” de samenwerking tot de ultieme symbiose, hoewel het om een Dots-cover draait. Hier krijgt Palmer de volledige zanglijn toegewezen, die ze met lichte imperfecties brengt, waardoor ze het elektronische kantje countert met dooraderde emotie. Samen met het contrast tussen de prog-pop en klassieke strijkers vormt het een intrigerende track die als het duidelijkste hoogtepunt uit de tracklist springt. In zijn geheel hebben Palmer en Ka-Spel echter een imponerende plaat gemaakt die je een klein uur geboeid in een eigen universum houdt.
Op 9 juni brengen Palmer en Ka-Spel deze songs tot leven op het Trix-podium.
