28 nummers, 34 minuten en toch geen Ramones-complex. Het debuut van The Lemons is niet alleen bondig te noemen, maar ook uitermate charmant. Hartverwarmend, aanstekelijk en naïef zijn andere kernwoorden om de plaat te omschrijven.
Waar The Lemons exact vandaan komen, is voer voor speculatie. Ze klinken in ieder geval als enkele overjaarse middelbare scholieren die meer tijd gestoken hebben in het in elkaar knutselen van rammelende liedjes dan in het gewetensvol afwerken van hun huiswerk. Waar zo’n slaapkamervlijt doorgaans noopt tot het voorzichtig terzijde schuiven van de release in kwestie, is Hello, We’re The Lemons een plaat waarvan je na afloop zegt: welja, waarom niet nog eens?
The Lemons doet een beetje wat Beat Happening en The Moldy Peaches deden, maar dan zonder ook maar een ruw kantje. Ruw als in: grof, brutaal. The Lemons’ muziek klinkt namelijk wel ongepolijst. Het is twijfelachtig dat alle leden hun instrument ten volle beheersen.
Dat vormt echter geen hindernis om muziek af te leveren die vooral heel erg lief is. In de wereld van The Lemons is geen plaats voor cynisme. Liedjes als “Ice Cream Shop” en “Long Long Hair” spelen zich af in een parallel universum waar het permanent vrijdag na schooltijd is. Er kan gedold worden, iemand heeft wat drank op de kop getikt en goh ja, wie zegt dat je ooit te oud bent voor snoep?
“My Candy Girl” klinkt ronduit schattig, zoals de meeste Lemons-liedjes, en kan op heerlijke meerstemmige zang bogen. “Monkey Time” schakelt een halve versnelling hoger tot iets dat bijna klinkt als garagerock. Afsluiter “We Are The Lemons” is het ultieme visitekaartje: tamelijk silly, maar met refreinen die je als vanzelf begint mee te zingen en met de even onweerstaanbare als onvermijdelijke achtergrondkoortjes. Zie wat dat laatste betreft de heerlijk aanzwellende backings tijdens “Chubby Checker”.
Deze muziek klinkt dan wel een beetje kapot, maar ze heeft geen herstelling nodig. “Michael Lennie”, mogelijk de mooiste riedel op dit album, stopt gewoon na 30 seconden. Stoort dat? Ach welnee. Het treffend getitelde “Jingle Jangle” neemt het vervolgens zonder noemenswaardig gezichtsverlies over. Meer zelfs, het lijkt alsof de band getracht heeft met de melodie van Sam Cooke’s “Wonderful World” een nieuwe song te schrijven.
Een groots plan hebben The Lemons vermoedelijk niet, maar dat is oké. Helemaal uit het niets hebben ze zomaar 28 keer een glimlach op ons gezicht getoverd. Daarvoor heb je geen strategie nodig. Deze band doet zomaar wat, en dat heeft tot nu toe heel leuke gevolgen gehad. Dat daarmee die schoolcarrière niet van de grond komt, is dan maar zo. Met Nobunny hebben The Lemons bovendien nog een ietwat ontvlambaar zijproject (of was het omgekeerd). We geven het maar mee, mocht na dat halfuurtje de muzikale honger nog niet gestild zijn.
