M.I.A. :: AIM

Een opgemerkte clip die de vluchtelingencrisis opvallend cinematografisch in beeld brengt, een controverse rond een geparodieerde “Fly Emirates “ – shirt (Fly pirates) en een ongelukkige uitspraak naar de Black-Lives Matter-beweging toe … de voorafschaduw van Matangi “Maya” Arulpragasam, beter gekend als M.I.A.’s vijfde en naar eigen zeggen laatste album, liep volledig in de lijn van zowat alle andere albums na haar doorbraak. En net als bij de vorige albums vraagt AIM enige luisterbeurten om zijn verhaal te vertellen.

Na doorbraakplaat Kala werd zowat elke volgende plaat van M.I.A. haast onder een vergrootglas gelegd en getoetst aan wat zonder meer haar beste en interessantste plaat blijft, maar wie Matangi of ///Y/ opzij schuift als ondermaats, gaat wel voorbij aan het feit dat M.I.A. naar een nieuwe invulling zocht en geleidelijk aan (pure) electro een prominentere plaats in haar oeuvre gaf. Matangi leek dan ook een nieuwe marsrichting in te luiden, een die op AIM niet noodzakelijk verder gezet wordt en aanvankelijk zelfs als “mak” of overbodig klinkt. Net als de hoes (een foto van M.I.A./Maya) met een oranje kader/achtergrond de drukte van de vorige hoezen mijdt, klinken ook de songs opvallend “spaarzamer” en “soberder”.

Electro gekoppeld aan Zuid-Aziatische klanken (Maya is per slot van rekening van Sri Lankaanse afkomst) blijft de boventoon voeren op deze vijfde worp maar de eclectische noodzaak van de eerste platen is ingeruild voor een meer gestroomlijnd geluid terwijl de teksten nog steeds even maatschappijkritisch, tijdsgebonden en (vaak) sloganesk zijn, een groots tekstschrijver is aan haar nooit verloren gegaan. Die muzikale invulling creëert jammer genoeg meer een “hit and miss”-gevoel dan haar eerdere albums, die dankzij enkele sterke singles vaak de plaat in zijn geheel optilden en de kans gaf zichzelf te bewijzen. De eerste single “Borders” is nochtans vintage M.I.A. en een sterke opener van de plaat, waarna met “Go Off” de exotische kaart getrokken wordt en met het bij momenten grappige “Bird Song” (de deluxe-editie bevat eveneens een remix) de zaak beklonken lijkt.

Jammer genoeg wordt op eenzelfde elan verder gebouwd in het op zichzelf nochtans degelijke “Jump In”waarna ook “Freedun” uit eenzelfde vaatje tapt en het duidelijk wordt dat op AIM weinig variatie te verwachten valt en de plaat verder lijkt te kabbelen naar het einde toe. Het is de combinatie van de niet-ingeloste verwachting gekoppeld aan het (paradoxaal genoeg) meest coherente geluid dat de plaat zo een harde noot om te kraken maakt. Want wanneer de songs de kans krijgen op zichzelf te staan, valt wel op hoe knap “Foreign Friend” omgaat met (neo-)soul of waarom “A.M.P. (All My People)” als knipoog naar de eerste plaat en het grime-gebeuren perfect werkt.

Toegegeven, “Fly Pirate” is niet meteen een song het onthouden waard en zou op elk ander album van M.I.A. er veel sterker uitsteken als valse noot, al staat daar dan weer tegenover dat het semi-dromerige “Survivor” hier niet voldoende uit de verf kan komen. Een zo mogelijk nog groter raadsel is waar M.I.A. een van haar interessantere songs “Swords” voorbehouden heeft voor de deluxe-editie, terwijl net de sample van zwaardengeklingel en een in vorm verkerende Maya, het nummer boven de hele plaat uittilt en het vermelde “Fly Pirate” moeiteloos had kunnen vervangen. Eenzelfde bedenking geldt overigens ook voor het pulserende “The New International Sound (pt. 2)” dat op zich ook al de aankoop van de deluxe-editie verantwoordt en gecombineerd een verstandigere tracklist van AIM een sterker geheel had gemaakt.

AIM is een vreemde plaat want ondanks op zichzelf staande, sterke nummers klinkt de plaat als geheel veeleer ongeïnspireerd en zelfs saai. De kracht van de oude M.I.A.-platen lag net in de grote diversiteit die ze in haar nummers lag, waardoor elk nummer een nieuwe ontdekking op zichzelf was en de albums ondanks of dankzij hun eclectisme boeiend bleven. Bij AIM dienen de aparte nummers echt gekend te zijn om de plaat als geheel te waarderen, het is in die zin zelfs absurd te noemen dat de meest diverse songs louter op de deluxe-editie verschijnen en niet opgenomen zijn binnen de reguliere plaat. AIM is een goede plaat, eentje die thuis hoort tussen de andere albums, maar M.I.A. heeft het haar luisteraars niet gemakkelijk gemaakt. Een meer doordachte tracklist, inclusief de bonustracks, had van AIM de afscheidsplaat kunnen maken die het in zich draagt maar te weinig laat horen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 − 3 =